Zoals vogels vliegen

More about the book

Mirjam en Sandra Ploeg zijn onderweg om een tweedehands kastje op te halen wanneer ze vernemen dat er een vliegtuig is neergestort. Enkele uren eerder hebben ze op Schiphol afscheid genomen van hun ouders, broer en pleegbroertje. Hun gewone leven verandert abrupt door de ramp met MH17. Het kind zijn is voorbij, en er is niemand meer om voor te zorgen. De zusjes worden geconfronteerd met onpeilbaar verdriet, maar moeten ook naar de supermarkt, waar iedereen hen aanstaart, en deelnemen aan bijeenkomsten voor nabestaanden. Ze verzorgen de amfibieën van hun vader, voeren pijnlijke gesprekken met familierechercheurs en beantwoorden duizenden goedbedoelde berichten. Ondanks de omstandigheden vechten de zusjes zich terug, zij aan zij, met een positieve kijk op de toekomst die soms merkwaardige reacties oproept. Met psychologisch inzicht en aandacht voor detail beschrijft Els Quaegebeur hun verhalen en de familie die er was voor 17 juli 2014. Mirjam en Sandra delen hoe ze de draad weer oppakken. Naast andere nabestaanden spreken ze ook met Jos de Keijser, de psycholoog die de rouw van MH17-nabestaanden bestudeerde, en met Rachel Mercy Simpson, die als kind haar vader verloor bij de aanslag op Pan Am-vlucht 103. Dit verhaal laat zien dat verdriet vele gezichten kent, dat rouw geen goed of fout kent, en dat het een proces is waar buitenstaanders niet te veel over moeten oordelen, zelfs niet bij nationale tragedies.