Lebenslust und Ironie, halb entsetzt, halb amüsiert halten uns Autoren, die aus Ost- und Südosteuropa nach Deutschland eingewandert sind, in diesen Geschichten den Spiegel vor. Bora Cosic erzählt von den kleinen Mißgeschicken eines Ankömmlings in der neuen Stadt, Maria Kolenda schickt ihren Helden auf eine deutsch-polnische Party, und Irena Vrkljan findet in den allgegenwärtigen Plastiktüten poetische Zeichen. Vom multikulturellen Zusammenleben wird hier amüsant und eindringlich erzählt.
Miniatury berlińskiej artystki tworzą spójny świat, choć oparty na poetyce
absurdu i nonsensie. Zadziwiają wyrafinowanym językiem i niepospolitą
wyobraźnią. Jej gry i zabawy lingwistyczne są najwyższej próby. Podziw budzi
inwencja językowa w zderzaniu ze sobą słów, zabawa homonimami i onomatopejami,
wykorzystywanie nazw geograficznych do konstruowania osobliwych narracji czy
przestawianie i zestawianie członów przysłów, oklepanych frazesów lub fraz ze
znanych wierszyków i opowieści. Autorka jest świadoma roli i znaczenia języka,
jako instrumentu władzy, środka formującego i deformującego ludzkie myślenie
(…). Gdyby tropić sensy ukryte w tych na pozór nonsensownych tekstach,
okazałoby się, że językowy świat Iwony Mickiewicz jest semantycznie bogaty, a
przede wszystkim zaskakujący. (…) Sensem tych utworów jest pozbawianie świata
fałszywych sensów, podważanie widzenia go tylko z jednej, racjonalnej strony.
Autorka pokazuje nam, że jest też druga strona – irracjonalna, nielogiczna,
przypadkowa i absurdalna. (…). Warto sięgnąć po tę książkę, a także wydawane
równolegle wiersze Poetki (A po sto dwudzieste czwArte, Księgarnia Akademicka,
Kraków 2021), która jest mało znana w Polsce, a którą warto, a nawet trzeba
włączyć w przestrzeń polskiej literatury. z posłowia Gabrieli Matuszek-Stec
Iwona Mickiewicz, born in 1963 in Leszno, is a multifaceted artist who completed her studies in Leningrad, Warsaw, and Berlin, where she has lived and worked since 1988. She is known for her poetry, miniprose, one-act plays, drawings, literary-artistic projects, and short art films, as well as her editorial work. Her published works include poetry collections such as "brunnentief brunnenklar" (2009), "Meisterschaft / Majstersztyk" (2013), "Sprachunterricht / Lekcja języka" (2014), and "Sprachlos" (2017), alongside miniprose like "Konstruktionen im Haus oder Iwan Iwanytsch am Fenster" (2011) and one-act plays featured in "Jednoaktówki z rysunkami" (2017). She has also created catalogs with drawings and mini-objects, including "Kapricen" (2016) and "Dinge" (2018). Notable literary-artistic projects include "Mini-Buch" (since 2003), "Belgrader Surrealismus" (2011), and "Trans-lingualität" (2020). Mickiewicz's artistic philosophy reflects a blend of life's complexities and the brevity of literary forms, emphasizing the importance of engaging in meaningful pursuits. Her work can be explored further at her website.
Tytułowe słowo bezdomnieć to autorski neologizm Iwony Mickiewicz, czasownik
odpowiadający słowu odejść. Ale bezdomnieć jest czasownikiem niedokonanym,
procesualnym, a odejść dokonanym, definitywnym. To wybór znaczący. Bezdomność
jako kondycja ludzka jest wprawdzie doświadczeniem tragicznym, ale jest też
drogą, wolnością, otwarciem nie zamknięciem. [] Tekst Bezdomnieć w szczególny
sposób upomina się o wolność dla słów, wolność dla poezji tej zazdrosnej
dziewczynki-tricksterki, kreatywnej anarchistki, wrażliwej i delikatnej,
narażonej na przemoc, manipulacje i wykorzystanie, a zarazem wiecznie młodej,
nieustannie się odradzającej, niedającej się nigdy uciszy , otruć, zabić. Nie
istnieją dla niej mury między codzienną rzeczywistością a enklawą deklarowanej
nierzeczywistości. Warto dołączyć do Iwony Mickiewicz i jej bohaterki, żeby
pozwolić im się przeprowadzić przez granice czasu i przestrzeni, słowa i
obrazu, poezji i teatru. z posłowia Anny R. Burzyńskiej
