Władysław Tatarkiewicz Book order (chronological)

Profesor Tatarkiewicz, określany jako uczony warszawski, jest nie tylko związany z Uniwersytetem Warszawskim, ale także z samą Warszawą. Jego wkład w świat nauki czyni go uczonym o międzynarodowej renomie. W tej społeczności uczonych, rządzonej przez prawdy, wolność i szacunek, Tatarkiewicz odgrywa istotną rolę. Jako jeden z najwybitniejszych myślicieli, ma liczne kontakty z współczesnymi badaczami, prowadząc międzynarodowe współprace filozoficzne. W Republice uczonych, która łączy myślicieli różnych epok, Profesor Tatarkiewicz odnajduje się doskonale, z szacunkiem badając myśli dawnych filozofów. Jego podejście, pełne życzliwości, pozwala mu nadać ich ideom jasny i zrozumiały kształt. Wierzy, że każdy intelektualny wysiłek przybliża nas do prawdy, a jego kontakt z innymi myślicielami jest zawsze pełen dobroci. Choć jest filozofem o globalnym zasięgu, pozostaje wierny swoim polskim korzeniom. Swoją misję nauczycielską realizuje nawet w trudnych chwilach, a jego prace wpisują polską myśl filozoficzną w historię literacką.

W wyniku licznych kwerend bibliotecznych, odbywanych regularnie zarówno w Połączonych Bibliotekach WFiS UW, IFiS PAN i PTF w Warszawie, jak i w Bibliotece Uniwersyteckiej KUL, natrafiliśmy na obszerny materiał archiwalny niepublikowanych dotąd wykładów, brulionów oraz notatek prowadzonych przez Tatarkiewicza w obszarze estetyki. Zapoznając się bliżej z nimi, odkryliśmy, że są to zapiski z jego licznie prowadzonych w Polsce, jak i na świecie kwerend bibliotecznych. Dziś mało kto wie, że filozof, podróżując po świecie, regularnie odwiedzał biblioteki w Paryżu, Londynie, Rzymie, Florencji, Wenecji, jak i w innych miastach akademickich Europy. Cierpliwie i powoli zbierał źródła do swoich przyszłych publikacji. Są to materiały niezwykle ważne. Pokazują, jak kształtował się warsztat naukowy filozofa. W wielu miejscach odkrywamy również, jakie lektury czytał Tatarkiewicz podczas kwerend bibliotecznych. To wszystko złożyło się później na powstanie Historii estetyki – dzieła, które jeszcze dziś nie ma sobie równych zarówno w Polsce, jak i na świecie. (fragment Wstępu autorów opracowania)

Wspomnienia Władysław Tatarkiewicza (1886-1980).

Kolejne wydanie wielokrotnie wznawianego, klasycznego już, podręcznika do historii filozofii. Autor - filozof i historyk filozofii, estetyk i historyk sztuki, etyk, wykładowca, nauczyciel kilku pokoleń filozof�w - przedstawił dzieje myśli filozoficznej jako historię myślicieli. Po om�wieniu doktryn każdego okresu zestawił kr�tko najważniejsze zagadnienia i pojęcia.

Dzieło monumentalne, w swoim czasie nowatorskie, dziś uznawane już za klasyczne. Przejrzysty, systematyczny i precyzyjny wykład uporządkowany chronologicznie: tom 1 - obejmuje starożytność.

Fundamentálne dielo dejín európskej estetiky. Ide o prvý diel trojzväzkových dejín estetiky spracovaných poľským vedcom, který venuje pozornosť i vývoju pojmového aparátu a súvislostiam vývoja estetiky a spoločnosti, ich vzájomnej podmienenosti a ovplyvňovaniu. Tatarkiewiczov text dopĺňajú početné citácie antických autorov a reprodukcie antických diel.

Tom obejmuje filozofię nowożytną do roku 1830.

Tom obejmuje filozofię nowożytną do roku 1830.

Learned men have been wntmg about happiness since from Greek times, there is Aristotle's treatise, included in the Nicomachean Ethics; from Roman, Seneca's De Vita Beata. Later came the Christian writings on this subject, especially another De Beata Vita, written by St. Augustine. The point of view is different from Aristotle's or Seneca's but the subject remains the same. In the Middle Ages also treatises on happiness were produced, and these eventually became part of the 'summae'. St. Thomas devoted q. 2-5 of the Prima Secundae to happiness and q. 3 1-39 bear on it indirectly. In more modern times works on happiness continued to be written. Some authors carried on the Christian tradition which maintained that happi­ ness is only attainable in the next world; to these belong the earliest works written in Polish. Other treatises - especially those of the Age of Reason - hold the opposite concept, that the only happiness man can expect is to be found on earth. In the 18th century there were so many of these treatises that it was possible to produce a whole The Temple of Happiness, or as it was originally called Le Temple du bonheur, ou recueuil des plus excellents traites sur Ie bonheur (2nd ed. , 1770).