Balbierz Jan Books

Throughout his writing career, August Strindberg served as a restless canon-maker, constantly quoting both historical and contemporary sources, while shaping and challenging cultural values around the turn of the twentieth century. As a writer, librarian, cultural scholar, polemicist, and amateur researcher, he actively engaged with the literary and cultural canon. Living in self-chosen exile, Strindberg was a multilingual cosmopolitan whose work reflects the dynamics between local and global culture, positioning him within the context of Weltliteratur. His experiences as an emigrant, theosophist, and reporter informed his perspective, as he sought to become a French author and delved into studies of Hebrew, Chinese logograms, Russian literature, and Middle Eastern history. This volume, edited by Jan Balbierz, compiles contributions from esteemed Strindberg scholars, exploring critical questions such as how Strindberg constructed his literary predecessors and the traditions he aligned with. It also examines the transformation of Strindbergian texts in theatrical performance and his complex relationship with foreign cultural values, all while maintaining strong ties to his Swedish identity.

August Strindberg, jedna z najważniejszych postaci europejskiego modernizmu, pisarz, który – zgodnie z określeniem Jana Błońskiego – „podważył fundament dramatu, ale możliwości sceny rozszerzył niemal ad infinitum”, znany jest w Polsce niemal wyłącznie jako twórca teatralny. Dramaturgia to jednak tylko niewielki ułamek dzieła szwedzkiego pisarza. Po roku 1892 Strindberg porzuca na kilka lat działalność literacką i zaczyna zajmować się eksperymentami chemicznymi i alchemicznymi oraz badaniami z zakresu fizyki, optyki, astronomii, biologii, meteorologii, geologii i lingwistyki. Krystalizuje się wtedy nowy, inspirowany pismami Swedenborga, Linneusza, Goethego i dziewiętnastowiecznych alchemików i okultystów, światopogląd pisarza. „Metoda” naukowa Strindberga oparta jest na nieustannym poszukiwaniu podobieństw i analogii, odrzuca on przy tym paradygmat pozytywistyczny i wszelki podział na specjalizacje naukowe, próbując opisać całość stworzenia w kategoriach religijnych.