Jelle Brandt Corstius Books

Mensen met een voorliefde voor Rusland, vindt Jelle Brandt Corstius (1978), zijn mensen bij wie een steekje los zit. Bij hemzelf zit zeker een steekje los, want hij woont en werkt al enkele jaren in Rusland voor dagblad Trouw en reist veel door de landen eromheen. En dan nog het liefst door de meest onherbergzame gebieden. Een verblijf bij constant dronken rendierhouders in Siberië, een zoektocht naar uit de lucht gevallen ruimteafval in Mongolië, per tank door de toendra, in elkaar geslagen worden in een dorp boven de Poolcirkel en gearresteerd worden bij een bejaardendemonstratie: de reizen die Brandt Corstius beschrijft in Rusland voor gevorderden zijn de Rough Guide ver voorbij. En als hij dan eindelijk weer thuis is in zijn sovjetflat in Moskou, is het leven ook niet simpel. Zijn kat dreigt hij na een van zijn reizen nooit meer terug te krijgen uit het 'luxe kattenhotel'. En in het weekend moet hij, zoals alle Moskovieten, naar een datsja waar 'nee' zeggen tegen twee liter wodka echt geen optie is. Maar het is het allemaal waard, omdat Rusland nooit saai is en je er haast elke dag een bijzondere ontdekking doet.

Elk voorjaar maakte Jelle Brandt Corstius een fietstocht met zijn vader. Een bestemming was er nooit, maar wel de zekerheid dat het niet langer dan twee dagen zou duren. Anders kregen ze ruzie.Op 18 april 2014 begon Jelle Brandt Corstius weer aan een tocht, maar dan zonder zijn twee maanden eerder overleden fietsmaatje en vader, Hugo Brandt Corstius, een wonderlijke man die veel begreep van dingen waar de meeste mensen niets van begrepen (palindromen), maar weer heel weinig van de meest normale dingen (kinderen).Met in zijn fietstas een deel van de as van zijn vader legt Brandt Corstius in zestien dagen 1.620 kilometer af. Hij kampeert op een troosteloze camping in Luxemburg, wordt beroofd door zigeuners (de as laten ze achter), logeert bij een Maastrichtse dame die eist dat hij het douchewater opvangt om de toilet mee door te spoelen en trekt overmoedig met vijftig kilo aan bagage door de Ardennen - tot hij aan de Middellandse Zee uitkomt, waar hij de as uitstrooit.

Vergeet alles wat je denkt te weten over vakantie vieren. Reizen door een moeilijk land is niet ontspannen, en vaak heel erg lastig. Maar dat maakt het natuurlijk ook leuk. Reisveteraan Jelle Brandt Corstius bereidt je voor op je reis, en helpt je onderweg.

‘Toen de CPNB mij vroeg om het Boekenweekessay te schrijven, met reizen als thema, moest ik meteen denken aan het dagboek dat ik ooit heb bijgehouden tijdens een cruise op de Witte Zee. Ik was aan boord om lezingen te geven. Normaal houd ik geen dagboeken bij, maar dit waren geen normale omstandigheden. Ik begon het dagboek tegen het einde van de reis. Ik was ernstig in de war en durfde mijn raamloze hut niet meer uit. Ik sta niet in voor de waarheid van dit document; zoals gezegd was ik in de war. En ik at nauwelijks, want om aan eten te komen moest ik mijn hut uit, en dat wilde ik niet. Dat het schip flink op en neer deinde, hielp ook niet mee. Ik heb besloten om het dagboek in al zijn rauwheid intact te laten.’ De aantekeningen op het schip vormen de basis voor Arctisch dagboek, het persoonlijke verslag van Jelle Brandt Corstius over reizen per cruiseschip en over zijn liefde voor Rusland. En over de ellende van bekend zijn, en de behoefte aan alleen zijn

“Kleine Landjes zijn leuk. vindt Jelle Brandt Corstius. En hoe obscuurder, hoe beter. Hij kwam erachter dat vooral de landjes in de Kaukasus met bizarre namen als Karatsjaj-Tsjerkessië hem konden bekoren. Niet dat het daar nu altijd even prettig is – denk aan de recente oorlog in Zuid-Ossetië – maar fascinerend is het er wel. En zelfs in oorlogstijd trof Brandt Corstius er verse zoete nectarines en mannen die achter biggetjes aan renden. Net als in zijn succesvolle debuut ‘Rusland voor gevorderden’ (inmiddels 3e druk) vervalt Brandt Corstius in ‘Kleine Landjes’ niet in eindeloze politieke analyses, maar ontdekt hij de Kaukasus door met de mensen te praten. Zoals met mannen van wie de zus gestolen is, omdat dat nu eenmaal heel normaal is. De president van Kalmukkië, die naar eigen zeggen is ontvoerd door buitenaardse wezens. Een ex-maffiabaas uit Hannover, die nu in stilte leeft in Abchazië. En al knoflookthee drinkend met een geschiedenisstudent in Tsjetsjenië. Door de levendige verhalen van Brandt Corstius komen dezekleine, obscure landjes voor de lezer tot leven. Er ontstaat eenprachtige schets van een gebied waar we in de toekomst zeker nogmeer van zullen horen”.