Anthonie Kee Books

In 1960, tien jaar na haar terugkeer uit het concentratiekamp Braunschweig, schreef Piera haar herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog op. Het manuscript, zonder enige doorhaling of fout, lag tweeënveertig jaar lang weggeborgen in een la, totdat Piera's dochters de tijd rijp achtten om het verhaal van hun moeder publiek te maken. In 2004 verscheen het boek voor het eerst in Italië en het sloeg in als een bom: er zijn tienduizenden exemplaren van verkocht. Zo was het is inmiddels verschenen in de Verenigde Staten en zal binnenkort ook in Duitse vertaling gepubliceerd worden. Niet alleen de voorgeschiedenis, ook de onmenselijkheid in de kampen beschrijft Sonnino zoals het was. Zonder jammerklachten, zonder protesten en zonder 'interessante' verklaringen achteraf vertelt de schrijfster haar verhaal van verlies, wreedheid en wanhoop.

Aan het einde van de negentiende eeuw woont secretaris Celzani in een van de oudste huizen van Turijn. Achter zijn nette, bezadigde voorkomen gaat een levendig temperament schuil, een sterke sensualiteit: geen onbedekt voetje op de treeplank van een rijtuig, geen vrijend stelletje ontgaat hem. Als in het appartementencomplex de gymnastieklerares Pedani komt wonen, raakt de secretaris tot over zijn oren verliefd. Maar juffrouw Pedani is niet geïnteresseerd in zijn hartstocht: zij heeft besloten haar leven te wijden aan het gymnastiekonderwijs en de verbetering van de gezondheid van de Italiaanse jeugd, en niets kan haar hiervan afbrengen. Celzani begrijpt dat hij zich in haar passie zal moeten verdiepen, wil hij een kans maken. Liefde en gymnastiek

Firmino, een 27-jarige journalist van een schandaalblad in Lissabon, wordt naar Porto gestuurd om meer te weten te komen over een onthoofd lijk, hoewel hij liever had doorgewerkt aan zijn literatuur-wetenschappelijke scriptie. Hij belandt in het pension van de charmante Dona Rosa, die hem in contact brengt met de oude zigeuner die het lijk heeft gevonden. Bepaalde elementen uit diens verhaal blijken te zijn weggelaten uit het politieverslag. Firmino schrijft er een mooi stuk over. Dan ontvangt hij een anoniem telefoontje, dat hem op een nader spoor zet. Intussen wordt het hoofd uit de Douro opgedregd. Het blijkt een kogelwond te vertonen. Dezelfde anonymus belt opnieuw, vertelt van wie het hoofd is en waar de familie woont: in de armste wijk van Porto. Firmino schrijft weer een mooi stuk in de krant en Dona Rosa brengt hem in contact met Loton, de advocaat van de armen en ongelukkigen. Zij gaan een soort bondgenootschap aan: het wordt namelijk steeds duidelijker dat de politie zelf de hand heeft in de moord.