J. A. Versteeg Book order (chronological)

De ouders van Philippe hebben een zaak in sportartikelen. Maxime en Tania zijn op-en-top atleten, goedgebouwd en goedgetraind. Ze houden er een ware lichaamscultus op na. Terwijl Philippe een ziekelijk jongetje is. Om zijn eenzaamheid te verdrijven verzint de jongen een grote, sterke broer die hem beschermt. Op een dag ziet Philippe een speelgoedhondje in een oude reiskoffer van zijn moeder. Hij wil het hondje meenemen, maar doet dat niet, omdat zijn moeder bij het zien van het knuffelbeest behoorlijk van streek raakt. Een hartverscheurend en aangrijpend geheim ontvouwt zich.

Quoi de neuf sur la guerre ? En principe rien, puisqu'elle est finie. Nous sommes en 1945-1946, dans un atelier de confection pour dames de la rue de Turenne, a Paris. Il y a la M. Albert, le patron, et sa femme, Léa. Leurs enfants, Raphaël et Betty. Léon, le presseur. Les mécaniciens, Maurice, rescapé d'Auschwitz et Charles dont la femme et les enfants ne sont pas revenus. Et les finisseuses, Mme Paulette, Mme Andrée, Jacqueline. Il y a l'histoire de leurs relations et de leur prétention au bonheur. Dans l'atelier de M. Albert, on ne parle pas vraiment de la guerre. On tourne seulement autour meme si parfois, sans prévenir, elle fait irruption. Alors les rires et les larmes se heurtent sans que l'on sache jamais qui l'emporte. Alors, «ceux qui ont une idée juste de la vie» proposent simplement un café ou un verre de thé avec, au fond, un peu de confiture de fraises. 1981-1982. Trente-cinq ans apres, quoi de neuf sur la guerre ? Rien de neuf sur la guerre. Parce que, comme le disait M. Albert en 1945 : «Les larmes c'est le seul stock qui ne s'épuise jamais.

In de jaren dertig worden langzaam maar zeker de invloeden van de moderne tijd voelbaar in een Marokkaans gezin. De verteller is er getuige van hoe zijn moeder, een nog jonge moslimvrouw, verbijsterd reageert op in haar ogen magische zaken als elektriciteit, telefoon, film en radio. Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Bij de moeder komt, veel sterker dan bij haar zoons en echtgenoot, een verbazingwekkend bewustwordingsproces op gang. In hoog tempo zet zij haar intellectuele achterstand om in een voorsprong. Ze overwint de weerstand van haar man, gaat naar school en neemt het voortouw in de vrouwenemancipatie in haar land. Deze liefdevolle hommage aan een moeder is ook een verslag van de moslimwereld-in-beweging.

En 1988, suite aux violentes manifestations de la jeunesse algérienne contre le pouvoir en place et la montée du fondamentalisme, Assia Djebar écrit 'Loin de Médine' ou les origines de l'Islam vécues du côté des femmes, intimes ou contemporaines du Prophète