The narrative explores the intertwining of art and history through the perspective of a woman who escaped her family, offering a rich tapestry of experiences over eighty-five years. Reimagined by her granddaughter, the story delves into themes of identity, legacy, and the impact of familial relationships on personal growth. It presents a unique lens on the past, highlighting the transformative power of art and the enduring bonds between generations.
In de schilderijen van Émile Friant ziet de Franse schrijver (1962- ) zijn jeugd terug.
Een oude Citroën DS cirkelt op de boulevard périphérique om het nachtelijke Parijs. Aan het stuur zit Martin, naast hem de dochter van zijn overleden vriend Dertien. Marie wil weten wie de vader was, die ze noooit heeft gekend. En Martin vertelt. Zijn verhaal neemt ons mee naar Indochina, waar zijn vader in 1948 om het leven kwam, en naar het Parijs van de jaren zeventig, toen hij en Dertien actief waren bij een maoïstische studentenbeweging. Met humor en ironie kijkt hij terug naar hun complotten en mislukte acties, hun naïviteit en zelfverlaging. Toch wil Martin zijn verleden niet verloochenen. Want hij en zijn kameraden geloofden in helden, ze droomden van revolutie en een betere wereld. Daarom zet hij zich af tegen het cynisme van de moderne maatschappij, haar cultus van individu, reclame en geld. Voortdurend ook daagt hij Marie uit, plaagt haar met haar onwetendheid op het vlak van politiek, geschiedenis en literatuur. Maar zij is nog jong en heeft nog alle tijd van de wereld om te leren.
The book "The women of dictators" by Diane Ducret is about the women involved in the lives of the most representative of 20th century dictators, from Lenin, Mussolini, Stalin, Hitler, Salazar, Mao, Ceausescu, to Bokassa, and portrays the women's ambitions, seduction strategies, and secrets.
Ze stonden hun kind af, ze vertellen hun verhaal, aan alle vrouwen die ooit van een kind hebben gehouden.