PRAXIS is a modern classic: the portrait of a woman set in time, yet timeless. We see her first as the innocent Praxis Duveen, aged five; watch her, as the men in her life come and go, through many drastic changes in fortune and circumstance. Until, from a prison both psychological and real, she emerges as Patty Fletcher, considered as bad as a woman can be and yet her own mistress.
Dit zesde deel van de inmiddels welbekende reeks dagboeken van Anais Nin bestrijkt de periode van 1955-1966. Ze beschrijft ontmoetingen, gesprekken en briefwisselingen met al dan niet bekende personen en filosofeert over wat het leven voor haar betekent en inhoud geeft: menselijke relaties, kunst, schrijverschap. Boeiende lektuur geschreven door een bijzondere vrouw, hoewel het op den duur wel gaat irriteren, dat ze zichzelf zo hoogst bijzonder en belangrijk vindt.
De dagboeken van Anaïs Nin zijn internationaal geprezen, niet alleen om hun uitzonderlijke literaire waarde, maar ook om hun documentatie van een tijdperk en de openhartige weergave van mensen, van wie velen beroemd zijn geworden. In de jaren dertig woonde Anaïs Nin nabij Parijs, en de mensen die ze daar ontmoette vertegenwoordigen een dwarsdoorsnede van het artistieke leven van de afgelopen veertig jaar. Ze schrijft met subtiliteit en inzicht, en vaak met schokkende openhartigheid, over haar relaties en haar vrienden, waaronder Henry Miller, de dichter Antonin Artaud en de psychiater Dr. Otto Rank. Maar de ware betekenis van deze dagboeken ligt in het feit dat we hier, voor het eerst, een gepassioneerd, gedetailleerd en volledig openhartig verslag hebben van de reis van zelfontdekking van een moderne vrouwelijke schrijver.
Dutch
'It conveys, with concreteness and vitality, the, the detailed quality of ordinary life in the Hitler years and at the time of their catastrophic end' -Sunday Telegraph 'Leni (the central character) is seen through a series of interviews with witnesses who make up this huge "group portrait". This works brilliantly as a parody of fashionable documentary; then by making the story resonant with overlapping echoes; and finally by counterpointing these voices of the imagination with the terrible dead language of real documents of Nazi bureaucracy' -Guardian 'A work of considerable distinction' -The Times Literary Supplement