Theo van Gogh Books

Op de late namiddag van maandag 6 mei 2002, nog geen twee weken voor de landelijke verkiezingen, wordt de opkomende politicus Pim Fortuyn dodelijk getroffen door vijf kogels. De vermoedelijke dader, Volkert van der Graaf, weet aanvankelijk te ontkomen, maar wordt binnen tien minuten gearresteerd en zwijgt maandenlang in de Bijlmerbajes. Vier maanden voor Fortuyns dood wordt Anke Luyten vrijgelaten uit de Bijlmerbajes, waar ze drie jaar heeft gezeten voor haar betrokkenheid bij de moord op een nertsenfokker. Ondanks haar spijt en walging van het verleden, wordt ze benaderd door een oudere man die haar vraagt contact op te nemen met vroegere actievoerders, waaronder Van der Graaf, die verdacht wordt van een andere moord. Tijdens een reportage over Fortuyn herkent persfotograaf Jom de Booy een jonge vrouw die met actievoerders de politicus met taarten besmeurt. Beiden zijn ooggetuigen van de moord op 6 mei 2002 en kennen de antwoorden op de vragen naar het hoe en waarom, maar blijven gedwongen zwijgen. Tomas Ross onderzoekt de raadsels rondom Fortuyns dood en biedt een spannende en overtuigende blik op de achtergronden, details en motivaties van de betrokkenen. Een must-read voor thrillerliefhebbers en politiek geïnteresseerden.

Als stukjesschrijver werd Van Gogh vaak weggestuurd of gecensureerd, waardoor hij besloot zijn gedachten op zijn website De Gezonde Roker te delen. Hier kon hij zijn frustraties en meningen vrijuit uiten. De columns, 'beschouwinkjes' en correspondentie van maart 2000 tot juli 2003 zijn gebundeld in zijn boek. De inhoud is scherp en controversieel; de meeste genoemde personen hopen dat het niet gelezen wordt, want Van Gogh spaart niemand. Hij doorprikt politiek correcte praatjes, onthult hypocrisie en stelt 'boven-ons-gestelden' aan de kaak. Een voorbeeld is de Amsterdamse PvdA-politica Fatima Elatik, die Van Gogh boos maakte met haar steun voor een verbod op een 'blasfemische' toneelvoorstelling over de Profeet. In zijn boek bekritiseert Van Gogh de 'zegeningen' van de multiculturele samenleving, de gemakzucht van de Nederlandse media, en de farce van het koninklijk huis. Hij pleit voor absolute vrijheid van meningsuiting en reflecteert op zijn relatie met Pim Fortuyn, waarbij hij de politieke verantwoordelijkheid voor diens dood aanstipt. Toch is er meer in Van Goghs leven dan alleen ergernis; hij waardeert ook de vrouwen om hem heen, zijn zoon en bewondert mensen die er echt toe doen.