Αν το ταξίδι προς την κατάκτηση της μουσικής γνώσης είναι μακρύ και δύσβατο, τότε η επιλογή της κατάλληλης παρέας και η απομάκρυνση των αρνητικών σκέψεων είναι καθοριστικές για μια ευχάριστη πορεία. Η μουσική μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κάτι φυσικό και αυθόρμητο, όπως η μητρική γλώσσα ή το παιχνίδι, και αυτή η προσέγγιση μπορεί να λειτουργήσει ως εξαιρετικός οδηγός στα πρώτα βήματα. Το πόνημα αυτό αποδεικνύει ότι το Μουσικό Σχολείο έχει αναπτύξει ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που συχνά παρουσιάζει τη μουσική στους μαθητές με τον προαναφερόμενο τρόπο. Η μακροχρόνια παρουσία του συγγραφέα στα σχολεία, τόσο ως μαθητής όσο και ως καθηγητής, προσφέρει πλεονεκτήματα στην έρευνά του, καθώς αφηγείται μια προσωπική ιστορία με λεπτομέρειες που γνωρίζει από πρώτο χέρι. Παράλληλα, οι φωνές της εθνογραφίας, που είναι στενά συνδεδεμένες με τον θεσμό, προσφέρουν ανθρώπινες μαρτυρίες, επιτρέποντας στον αναγνώστη να εξερευνήσει έναν κόσμο όπου η μουσική είναι μια φυσιολογική πράξη. Η υιοθέτηση εθνογραφικής πολυφωνίας υπογραμμίζει τη σημασία της Διαλογικότητας και του Αναστοχασμού στη σύγχρονη ανθρωπολογική σκέψη.
Αλέξανδρος Καψοκαβάδης Books
