Tofik Dibi Books

Ze zeggen dat vallende sterren projectielen zijn die vanuit de hemel op djinns worden afgevuurd. Als dat zo is, mag de hemel vannacht glimmen van trots. Ze zeggen ook dat je een wens mag doen als je een vallende ster ziet. Als dat zo is, wens ik wanhopig dat ik hier een uitweg voor vind. Ik zie mijn gezicht niet in de spiegel van mijn hotelkamer, verstopt onder zwellingen die mijn ogen vervormen. Hoe krijg ik ze op tijd weg? Ik moet binnen twee weken weer in de Tweede Kamer zijn. Hoe ga ik dit deze keer oplossen? Mijn ribben voelen gekneusd aan. Daar zijn ze. Zodra het iets doet, vallen ze aan. Als het fout gaat, zijn ze zonder genade. Het is weer fout gegaan. Het is bij me zolang ik me kan herinneren, een ongrijpbare schaduw die me vergezelt waar ik ook ga. Het heeft geen naam, en als ik het een naam geef, wordt het tastbaar. Hoe hard ik ook blijf bidden dat het weggaat, het vindt altijd een weg terug. Tofik Dibi was van 2006 tot 2012 lid van de Tweede Kamer voor GroenLinks, waar hij sprak over asiel, immigratie, veiligheid en justitie, en jeugd en gezin. Maar over één onderwerp sprak hij nooit. Tot nu. Dit verhaal is wat hij wil en moet vertellen, aan zichzelf en vooral aan anderen.