Wijsbegeerte, volgens Bertrand Russell, is een volhardende poging om helder en redelijk te denken. De geschiedenis van de westerse wijsbegeerte wordt besproken met Russells definitie als leidraad. Belangrijke denkers zoals Plato, Aristoteles, Descartes, Spinoza, Popper en Rorty worden in hun context geplaatst, waarbij de auteurs de problemen die hen bezighielden en hun oplossingspogingen belichten. De ontwikkeling van de experimentele methode in de zeventiende eeuw stelde filosofen in staat om veel wijsgerige kwesties wetenschappelijk te benaderen, maar maakte de wijsbegeerte niet overbodig. Tot op de dag van vandaag blijven er talloze ethische, politieke en kennistheoretische problemen bestaan die niet strikt wetenschappelijk opgelost kunnen worden. Dit leidt sommigen tot de conclusie dat onze antwoorden relatief zijn. Filosofie heeft echter de taak om te zoeken naar een rationele en objectieve aanpak, ondanks het ontbreken van een wetenschappelijke methode. Daarnaast moet wijsgerig onderzoek onthullen hoe drogredenen ontstaan, hoe kennis soms onjuist of onvoldoende gefundeerd is, en hoe men tot onterechte conclusies en verkeerde verbanden komt. De tekst beschrijft op eigenzinnige wijze hoe de grootste filosofen dit deden, vaak in relatie tot de wiskunde en wetenschappen van hun tijd.
Etienne Vermeersch Books
