Autobiografische overpeinzingen en herinneringen van de Duitse theatermaker Horst Mentzel (1941-).Ieder mens laat sporen na. Sporen in anderen, sporen op foto's, in geschriften, in boeken, sporen door sporen te wissen, sporen door het creëren van kunst, sporen van pijn, sporen van vreugde. Te midden van zulke sporen zit ik nu te snuffelen. Voor het eerst begrijp ik dat mijn geschiedenis pas voorstelbaar wordt als ik haar achter me laat. - Horst MentzelNa zijn moeders begrafenis vindt Horst Mentzel in haar woning een rood kistje met foto's, dagboeken en brieven vanaf 1850. Zo ontdekt hij het verslag uit 1945 van zijn moeders barre vlucht met haar kinderen van Oost- naar Zuid-Duitsland en brieven van zijn grootouders uit Palestina. De familiedocumenten roepen tegenstrijdige herinneringen op. De stok van zijn vader. Zijn jeugd in de barak. De liefde van zijn grootouders. Maar ze roepen ook de vraag op: Wat deed zijn vader in de oorlog? Na jaren van ontkenning gaat Horst de confrontatie aan met het verleden. Opnieuw moet hij een beerput induiken. Horst Mentzel schetst een boeiend tijdsbeeld: België in de Eerste Wereldoorlog, Palastina in de jaren twintig, Duitsland rond 1945, de DDR in de jaren zestig en de naoorlogse theaterwereld waar hij werkte met grote kunstenaars als Max Colpet, Louis de Meester, Elias Canetti en Jos Brink.
Horst Mentzel Book order (chronological)
