En hij zei Dag, meisje...
Vanuit diepe rouw een zoektocht naar een nieuw begin.
Hij keek haar voor de laatste keer aan en zei: “Dag, meisje...” René, de man van Henriëtte, overleed op 26 augustus 2009. Tijdens zijn korte ziekbed en na zijn dood hield Henriëtte een blog bij, die de basis vormt voor dit boek. Het vertelt haar persoonlijke verhaal van verdriet en rouw, maar ook van een nieuw begin en de keuze voor het leven. Henriëtte reflecteert op de vragen die ze zichzelf stelde: 'Waar gaat mijn nieuwe pad naartoe? Wat nu? Hoe overleef ik dit?' Ze beschrijft de emotionele rollercoaster waarin ze zich bevond, alsof ze en René in verschillende treinen zaten, elk op hun eigen spoor. Met dit boek wil Henriëtte haar lezers moed en uitzicht bieden om door te gaan met hun leven, ondanks het immense verdriet van verlies. Ze moedigt aan om vanuit eigen kracht een nieuwe start te maken. Haar diepgaande bezieling en gevoel voor humor maken de moeilijke materie toegankelijker, terwijl er ook ruimte is voor verdriet. Met vallen en opstaan heeft Henriëtte uiteindelijk een nieuw begin en geluk gevonden. Dit boek is een inspiratie voor hen die in rouw zijn en voor hun naasten.