Viktoria Amelina Books

Tytułowy Dom to pies, pudel, równolatek niepodległej Ukrainy, mieszkający wraz ze swoją ludzką rodziną w dwupokojowym mieszkaniu w starej kamienicy we Lwowie tym samym, w którym dzieciństwo spędził Stanisław Lem. To właśnie z perspektywy psa autorka czyni go bowiem narratorem poznajemy losy familii Ciłyków w burzliwym okresie gospodarczych i systemowych przemian. I jak to w rodzinie nie brakuje tu sekretów i dramatów oraz wiszącej w powietrzu tragedii. Dla przeciętnego mieszkańca Ukrainy uzyskana w latach 90. niepodległość okazała się być skokiem w nieznane. Zmienił się ustrój polityczny, język, obywatelstwo, pozamykano zakłady pracy. Jedni wieszczyli rychły koniec zmian i powrót w ramiona Rosji, drudzy snuli wizje błyskawicznego rozwoju i dogonienia Zachodu. Jedni i drudzy się mylili. A jak wygląda ta najnowsza historia naszych wschodnich sąsiadów, widziana oczami psa i nieuwikłanej w wielką politykę ukraińskiej rodziny? Wiktoria Amelina podchodzi do tematu w oryginalny sposób. Z obserwacji i refleksji nieprzeciętnie inteligentnego pudla dowiadujemy się o niejednoznacznym stosunku Ukraińców do współczesności, a także poznajemy ich historyczne traumy, jak w soczewce skupione w dziejach rodziny Ciłyków.

Nádherný a mimoriadne dojímavý príbeh, v ktorom sa autorka aj ilustrátorka dotýkajú otázky sebareflexie a samoty. Príbeh, ktorý kladie otázky a núti rozmýšľať nad tým, kto som a čo je môj sen. Celý dej sa odohráva vo veľkom akváriu, veľkom a okrúhlom ako naša planéta. Akvárium stojí doma u smutného pána, ktorý sa nikdy neusmieva. Zaujímavý a pokojný dej o skutočných pocitoch a túžbe učiť sa priateľskej podpore poukazuje na osamelosť a hľadanie priateľov. Deti sa dozvedia aj ďalšie zaujímavé informácie o obyvateľoch podmorského sveta. Dôležitou stránkou tejto knihy je jej ilustračná zložka, tmavo modrá stupnica je úplne dokonalá a ponorí vás do vodného sveta.

Když Rusko 27. června 2023 vystřelilo raketu na Kramatorsk, večeřela Viktorija Amelina se svými přáteli v restauraci. Při útoku utrpěla těžká zranění hlavy a ztratila vědomí. Zemřela v nemocnici o čtyři dny později, bylo jí 37 let. Zanechala po sobě výjimečný záznam o válečné zkáze a ceně odporu. Oceňovaná ukrajinská spisovatelka a básnířka byla zrovna se synem na dovolené, když Rusko napadlo Ukrajinu. Rozhodla se okamžitě vrátit domů a celý následující rok objížděla zemi a pomáhala, kde bylo potřeba – a protože próza ani poezie jí v tu chvíli nestačily, vzala do ruky deník a začala zapisovat, co vidí. Tato kniha je kronikou války – rozbombardovaných měst, výpovědí přeživších, a především příběhů žen, které se stejně jako autorka rozhodly zůstat. Jevheniji, jež opustila kariéru právničky a vstoupila do armády. Oleksandry, která za dokumentování zločinů proti lidskosti získala Nobelovu cenu míru. Nebo knihovnice Juliji, jež odmítla utéct ze zničeného města. Vychází s předmluvou Margaret Atwoodové.