Bert Keizer Books

As cancer rates soar, and the issue of "self-deliverance" stays in the headlines, the American pre-occupation with death and dying has never been more intense. In this remarkable new book, Bert Keizer, a Dutch doctor with training in philosophy as well as medicine, probes these concerns with understanding and insight as he shares with us his extraordinary experiences among the terminally ill. We follow Keizer through his days at a nursing home in Holland as he listens to his patients' stories, documents their battle with disease, and witnesses their taking their own lives in order to die with dignity. All this is given counterpoint by the trio of doctors with whom Keizer works, whose outlooks range from detachment to despair to naive faith in the power of medicine. And throughout are Keizer's brilliant, often startling meditations on the nature of his work--shedding new light on such topics as the placebo effect, the oddness of the verb "to die," and, of course, euthanasia, which is legal in Holland. A surprise bestseller in Holland, where it was praised for its humanity, scope, and emotional power, Dancing with Mr. D is an inspiring and powerful narrative that vividly frames the issues we will all confront when we make our final journey

This title exposes the pharmaceutical industries and their charade of fraudulent behaviour, both in research and marketing where the morally repugnant disregard for human lives is the norm.

Dit essay is geschreven met de humor en de nuchtere gevoeligheid die Bert Keizer eigen zijn. Hij verzet zich tegen het populaire idee dat 'wij ons brein zijn' en vraagt zich af wanneer en waarom wij vinden dat plant, dier en mens al dan niet een ziel hebben, en of ze die ook kwijt kunnen raken.We zien graag bezieling, geestelijk leven in de wereld om ons heen. Vroeger waren we zelfs nog gretiger in dit opzicht. Toen dachten we dat zon, maan, sterren, donderwolken, bomen, planten, vulkanen en zelfs ziektes een ziel hadden. Alles om ons heen zat net zo vol bedoelingen als wijzelf. De wereld keek ons aan. De Grieken waren de eersten die zich na een blik op de wereld afvroegen: kijkt-ie nou terug of niet? Tweeduizend jaar later schreef Pascal na een blik op de nachtelijke sterrenhemel: 'De eeuwige stilte van die oneindige ruimte maakt me bang.' Hij kreeg het doodsbenauwd bij de gedachte dat de wereld niet terugkijkt. Het zou immers betekenen dat wij, kosmisch gesproken, alleen zijn, en als er iets is waar deze slimme aap niet tegen kan, dan is het wel alleen zijn.

Der niederländische Arzt Bert Keizer hat Tag für Tag mit dem Tod zu tun. In seinem Buch erzählt er mit ungewohnter Offenheit und wohltuender Leichtigkeit von seinen Erlebnissen. Eine kritische, bitter-ironische und zugleich befreiende Abrechnung mit der unerfreulichsten Sache der Welt.

In Vroeger waren we onsterfelijk vertelt Bert Keizer hoe hij als kind van de sixties de kerk uit liep, voor The Beatles viel en na vele omwegen in een Engelse universiteit belandde om filosofie te gaan studeren. Een carrière als academisch filosoof schrikte hem af en hij zocht een goed heenkomen in de medische faculteit, om via die route in het volle leven te belanden. In dit boek reist Keizer weg uit het katholieke Amersfoort, waar hij ooit misdienaar was, naar de goddeloze maar niet minder verwonderlijke wereld waarin wij nu rondtobben. Leven is behelpen, vindt hij, en vanuit die grondhouding heeft hij behartenswaardige dingen te zeggen over geloof en literatuur, filosofie en geneeskunde. Met wat hulp van zijn persoonlijke favorieten - Beckett, Wittgenstein, William Osler - slaagt hij erin om net iets te meer te lachen dan te huilen. Maar het scheelt niet veel. 'Als jongetje vond ik de kerk niet echt vervelend, geloof ik, maar het werd pas leuk toen ik misdienaar werd. Ik koesterde zelfs vagelijk priesterlijke ambities, waarbij ik aanteken dat ik niet wist wat celibaat was. De vanzelfprekendheid van het christelijke wereldbeeld uit die jaren is mij nog altijd dierbaar. Toen waren we onsterfelijk, maar we wisten het niet.' - Bert Keizer

Sinds zijn eerste boek Het refrein is Hein is Bert Keizer zelf een flink eind opgeschoven richting graf, maar dat weerhoudt hem er niet van zo getrouw mogelijk verslag te doen van wat we allemaal denken, hopen, vrezen, overwegen en idioot vinden rond de sterfelijkheid van de mens. In zijn werk als verpleeghuisarts ontmoet hij dagelijks patiënten, collega's, zieken, filosofen, verpleegkundigen, schrijvers, dichters, doodgravers, warhoofden, predikers, wijzen en een enkele schurk.

Ervaringen van een verpleeghuisarts op de afdeling neurochirurgie van het Medisch Centrum van de Vrije Universiteit in Amsterdam.