Góry. Stan umysłu

More about the book

Robert Macfarlane nareszcie po polsku! Znakomity brytyjski pisarz i podróżnik bada źródła osobliwej miłości do wspinaczki wysokogórskiej. W ciągu ostatnich dwudziestu lat chodzenie w góry stało się jedną z najpopularniejszych form spędzania wolnego czasu, jednak wiąże się z ryzykiem śmierci. Jeszcze trzy wieki temu ryzykowanie życia dla zdobycia szczytu uznawano za szaleństwo. Dziki krajobraz nie pociągał; ceniono to, co człowiek uporządkował. Przebywanie w górach wiązało się z niebezpieczeństwami, a lawiny mogły być wywołane nawet kaszlnięciem. Dopiero w drugiej połowie XVIII wieku zaczęto dostrzegać piękno górskiego krajobrazu. W 1865 roku człowiek po raz pierwszy zdobył Matterhorn, choć czterech z jego zdobywców zginęło podczas zejścia. Do końca XIX wieku zdobyto wszystkie szczyty Alp, co zakończyło złotą erę wspinaczki. Wkrótce zaczęto zdobywać szczyty Kaukazu, Andów i Himalajów, które stały się obiektami obsesji. Uczucia, które popychały pierwszych wspinaczy, wciąż żyją w wyobraźni Zachodu. Macfarlane rzetelnie opisuje fenomen zmiany postrzegania gór, które z budzących odrazę stały się obiektami uwielbienia. Ta książka pozwala zgłębić ludzką obsesję na punkcie wysokości.