De ontdekking van de Middeleeuwen

More about the book

Tot het einde van de achttiende eeuw werden de Middeleeuwen gezien als een duister tijdperk tussen de klassieke Oudheid en de Verlichting. Petrarca beschouwde het als een diepe afgrond, terwijl Erasmus de steriele geleerdheid verafschuwde. Voltaire haatte de middeleeuwse kerk en Adam Smith betreurde de macht van de gilden. Rond 1800 veranderde dit beeld echter drastisch. De Middeleeuwen werden nu gezien als een voorbeeld van authentieke menselijkheid en verbondenheid in volksgemeenschappen. Novalis sprak van ‘schone schitterende tijden’, terwijl Walter Scott de trouw van de ridder verheerlijkte. Marx en Morris zagen de gilden als een voorbode van solidariteit. Peter Raedts laat zien hoe deze breuk samenhangt met de opkomst van de moderne nationale staat en de overgang naar een geïndustrialiseerde samenleving. Deze veranderingen leidden tot een zoektocht naar nationale tradities en volksgeest, vaak teruggrijpend op de Middeleeuwen. Dit boek onderzoekt hoe Duitsland, Engeland, Frankrijk en Italië hun verleden hebben geconstrueerd en waarom de Nederlandse kijk op de geschiedenis zo anders is. Waren de Middeleeuwen een tijd van gemeenschap of van geweld? Dit boek brengt de wisselende waardering van de Middeleeuwen in kaart en onderzoekt hun onzekere plaats in het collectieve geheugen van Europa.