Dwa typy wiary

More about the book

Martin Buber (1878–1964) rozpoczął pisanie tego siedemnastoczęściowego eseju w Jerozolimie, w trudnym okresie wojny domowej w 1948 roku. Przedtem spędził lata na badaniach, wykładach i refleksjach na temat pojęcia wiary, zbawienia i Mesjasza w judaizmie i chrześcijaństwie. Celem autora jest zbadanie różnic w sposobach, w jakie wierzący w tych wyznaniach odnoszą się do Boga, oraz ich konsekwencji dla intelektualnego uchwycenia treści wiary i codziennego życia ludzi. Szczególnym wyzwaniem dla niego jest reinterpretacja wiary przez Pawła w odniesieniu do tradycyjnego pojęcia, zwłaszcza ze strony faryzeuszy, z którym polemizuje (ale w wielu miejscach także się zgadza) Jezus ewangelii. Pierwszym sposobem jest przekonanie, które opiera się na obiektywizacji („wiara, że”). Drugim jest „zaufanie do”, oparte na osobistym związku wierzącego z jego żywym Przeciwieństwem. Sposoby te, z których jeden jest bliższy greckiemu pistis, a drugi hebrajskiemu emuna, występują w obu wyznaniach, a w różnych fazach ich historycznego rozwoju przeważa to jeden, to drugi. Prorocy i Jezus ewangelii, ale także anonimowi jednostki, zawsze stoją w krytycznym punkcie i wzywają do przewartościowania i autentyczności. Buber jednak jednocześnie zwraca uwagę, że tych dwóch typów nie należy stawiać przeciwko sobie i tworzyć z nich antytezę, ponieważ w pewien sposób oba się potrzebują i uzupełniają.