Moederskinderen

More about the book

Jan Fontijn ervaart een schok van herkenning bij Stendhals emotionele beschrijving van de dood van een moeder, wat hem doet terugdenken aan zijn eigen hechte band met zijn moeder en het trauma van haar verlies. Deze ervaring inspireert hem om de afgelopen jaren te onderzoeken hoe prominente mannelijke schrijvers hun relatie met hun moeder hebben beleefd en beschreven. In 'Moederskinderen' schetst hij helder de hoogte- en dieptepunten van de moeder-zoonrelatie. Fontijn behandelt zowel buitenlandse auteurs zoals Paul Léautaud, Michel Houellebecq, Baudelaire, Nietzsche, Rilke en Proust, als Nederlandstalige schrijvers zoals Gerard Reve, Herman Gorter en Maurice Gilliams. De term 'Moederskinderen' verwijst naar de schrijvers wiens leven en werk sterk beïnvloed zijn door moederliefde of het verlangen daarnaar. Hun vaak ontroerende en pijnlijke relaties met hun moeders worden door Fontijn verbonden met zijn eigen ervaringen. Hij legt uit dat de dominante rol van de moeder vaak te verklaren is door de afwezigheid van de vader door overlijden of scheiding, zoals bij Baudelaire en Gide. Daarnaast zijn er schrijvers zoals Jean Genet en Gérard de Nerval, die hun moeder nooit gekend hebben en onder dat gemis lijden. Het boek eindigt met een schets van de visie van psychiaters zoals Freud op de moeder-zoonrelatie.