Het was voor Jan Fontijn een schok van herkenning toen hij Stendhals emotionele beschrijving las over de dood van de moeder. Het herinnerde hem aan de nauwe band die hij als kind met zijn moeder had en hoe die band door haar verschrikkelijke dood werd verbroken.0Deze lees- en levenservaring was voor biograaf en literatuurhistoricus Fontijn aanleiding de afgelopen jaren op zoek te gaan naar de wijze waarop een aantal prominente mannelijke schrijvers de band met hun moeder hebben beleefd en beschreven. Helder en beknopt weet hij de hoogte- en dieptepunten van de relatie moeder-zoon te beschrijven. Zo komen in 'Moederskinderen' buitenlandse auteurs als Paul Léautaud, Michel Houellebecq, Gérard de Nerval, Baudelaire, Nietzsche, Rilke, Rousseau, Schopenhauer, Rimbaud, Proust, Jean Genet, Roland Barthes en André Gide aan bod. 0Maar ook Nederlandstalige auteurs zijn met Gerard Reve, Herman Gorter, Jan Hanlo, Nijhoff, Van Eeden, Van Deyssel en de Belgische Maurice Gilliams goed vertegenwoordigd.0?Moederskinderen? noemt hij die door hem gekozen schrijvers, omdat de moederliefde of het intens verlangen daarnaar zo dominant in hun leven en werk aanwezig is. Hun relatie met hun moeder is vaak ontroerend en navrant en is voor Fontijn meer dan eens aanleiding om die te verbinden met zijn eigen relatie met zijn moeder.0Dat de moeder zo dominant aanwezig is in het leven van de zoon is volgens hem vaak te verklaren vanuit het feit dat de vader door overlijden of scheiding afwezig is, zoals het geval is bij Baudelaire, Nietzsche, Rimbaud, Gorter en Gide. Er zijn ook schrijvers, zoals Jean Genet en Gérard de Nerval, die hun moeder nooit gekend hebben en leden onder dat gemis. Het boek sluit af met een korte schets van de wijze waarop psychiaters H.C. Halberstadt-Freud, Sigmund Freud en Georg Groddeck de relatie tussen moeder en zoon beschouwden.
