Het A.P. Beerta-Instituut

More about the book

In de jaren 1975 tot 1979 zijn ziekte en catastrofes alomtegenwoordig. Anton Beerta, de oude directeur, leeft na een beroerte in een verzorgingstehuis en is slechts een schim van zichzelf. Nicoliens moeder lijdt eveneens aan voortschrijdende dementie en moet in een verzorgingstehuis worden opgenomen. Ad Muller heeft niet zulke ernstige problemen, maar zijn chronische klachten zoals 'moeë ogen' en koortsaanvallen leiden ertoe dat ook hij in het ziekenhuis moet, zonder dat dit de productiviteit op kantoor beïnvloedt. De kantoormedewerkers worstelen steeds meer met verveling, wat hen dwingt tot een symposium dat echter volledig uit de hand loopt, evenals een kleine tentoonstelling voor de nieuwe evaluator van het ministerie. Zodra het lijkt alsof ze alle uitdagingen hebben overwonnen, vraagt de subsidieverstrekker om informatie over de afronding van de al tien jaar lopende 'Bibliografie van het geestelijke lied in Nederland'. Dit project, waaraan in het geheim is gewerkt, staat nu onder druk, en het blijkt dat de oorspronkelijke onderzoeksvraag verkeerd is geformuleerd, wat de kans op een antwoord vrijwel onmogelijk maakt.