Burhan Sönmez is a storyteller who weaves the fabric of his homeland with universal human themes. His works delve into the complexities of identity and the search for meaning in a restless world. Sönmez masterfully employs language to uncover profound truths about the human spirit and societal structures. Readers will find reflections of their own dilemmas and the beauty of narrative art within his prose.
After a military coup, four prisoners sit below ground awaiting their turn at the hands of their wardens. Between interrogations, the condemned share parables and riddles about their beloved city to pass the time. Istanbul, Istanbul is a harrowing and riveting novel about the power of human imagination and compassion in the face of adversity.
Questa affascinante e toccante saga racconta la storia della Turchia moderna e delle sue diverse comunità attraverso la vita di un marmista. Nella città di Mardin, vicino al confine con la Siria, l'orfano Avdo trova uno scopo quando un vecchio muratore lo prende come apprendista. Dal Maestro Josef, apprende l'importanza della loro arte, che si prende cura dei morti e testimonia le loro vite. Avdo viaggia per il paese e incontra una donna di cui si innamora profondamente, solo per perderla a causa di un tragico crimine. Rassegnato a un'esistenza solitaria, si ritira nel suo laboratorio nel cimitero, ma anche lì la vita, con tutte le sue tristezze, gioie, ingiustizie e doni, lo trascina in direzioni inaspettate. Un'epopea intima e indelebile, "Pietra e ombra" fonde frammenti non solo dalla storia turca del ventesimo secolo, ma anche dall'Impero Ottomano, dal Medio Oriente più ampio e dall'Europa, formando un quadro mozzafiato di una società ricca e complessa che comprende cristiani, musulmani sunniti, alawiti, turchi, curdi e armeni.
“Evet. Genç bir adam ormanda kaybolmuş. Günler sonra yaşlı birine rastlamış. Yaşlı adam da uzun zamandır ormanda kayıpmış ve genç adama çıkış yolunu birlikte aramayı önermiş. Olmaz, demiş genç adam, seninle zaman yitiremem, çıkış yolunu bilseydin şimdiye kadar bulurdun. Ama, demiş yaşlı adam, ben çıkmayan yolları öğrendim. Hikâye böyleydi, değil mi?” İntihar etmek isteyen genç bir müzisyen, gözünü hastanede açar. Hiçbir şey anımsamaz, şarkılarını bile. Toplumsal bellek ile kişisel belleğin birbirine karıştığı, her şeyin ölü bir tarihin parçası haline geldiği yerde, kuşku duymadığı tek gerçek vardır: Kaburgası kırık bedeni. Kendisine benzeyen bir kentte, unutmanın lanet mi yoksa lütuf mu olduğunu bilmeden, çıkış arar. Saatler, aynalar, deniz fenerleri. Labirent, yüzeyde hüzünle akan, derinde keskin akıntılara kapılan bir yeni çağ romanı.