Pakuła Mateusz Books

Nowa powieść Mateusza Pakuły, autora "Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję", przenosi nas do lat 50. XX wieku, do czasów stalinizmu, gdzie jego dziadek trafia do kieleckiej katowni za młodzieńczy wybryk. Postać, która go ratuje, rzuca światło na mroczną historię miasta, splatającą wojnę, pogrom kielecki i Holocaust, a także na przyszłość nowego pokolenia. Książka stawia pytania o pamięć i tożsamość, badając, jak historia kształtuje naszą percepcję. Pakuła mistrzowsko łączy osobiste narracje z szerszymi kontekstami społecznymi, ukazując, że przyszłość można zrozumieć tylko poprzez konfrontację z przeszłością. To nie tylko opowieść rodzinna; w "Skórze po dziadku" postacie są złożone, a oceny międzyludzkie ewoluują w kierunku głębszego zrozumienia. Hybrydyczna forma powieści, balansująca między prozą, poezją, dramatem a esejem, odkrywa warstwy historii, rekonstruując ją i podważając utarte narracje. Pakuła bada mechanizmy pamięci i sposób, w jaki funkcjonuje opowieść w przekazie ustnym, co sprawia, że jego dzieło robi piorunujące wrażenie.

To jest opowieść o umieraniu. Szczera, intymna do granic, groteskowa, brutalna, smutna i okropnie śmieszna. To dziennik umierania ojca, nie książka wspomnieniowa. To historia o rodzinie w sytuacji granicznej. O instytucjach opiekuńczych, które zawalają sprawę. O Kościele, który zawala, służbie zdrowia, która zawala. To opowieść o czułości i bliskości, które zalewa gniew, bezradność, rozpacz i wściekłość. To w końcu krzyk przeciwko nielegalności eutanazji.

enthält folgende Dramen: Wojciech Tomczyk, Nürnberg (2006) Zyta Rudzka, Zucker Büstenhalter (2007) Małgorzata Sikorska-Miszczuk, Der Koffer (2008) Tadeusz Słobodzianek, Unsere Klasse (2008) Michał Walczak, Amazonien (2008) Mateusz Pakuła, Traurige Tropen (2013) Zwischen Zürich und Wien, zwischen Hamburg, Berlin und München wird polnische Dramatik meist übersehen. Zu Unrecht, denn was polnische und deutschsprachige Theaterstücke wirklich trennt, ist lediglich die andere Sprache, und nicht der Stoff, aus dem die Träume sind. Der vorliegende Band gibt einen repräsentativen Überblick über die thematische und formelle Vielfalt der neuesten polnischen Dramatik aus den Jahren 2007-2013. Die in Polen sehr erfolgreichen Stücke sind tief in den Realien Polens verankert und setzen sich zugleich mit universellen Themen wie der Suche nach dem Glück, dem Dilemma zwischen „Haben“ und „Sein“ sowie der Sehnsucht nach einer Utopie auseinander. Dabei kommen Witz und komische Elemente nicht zu kurz. Bereichert wird dieses Buch durch den Essay Selbstportraits der Polen der Theaterwissenschaftlerin Małgorzata Sugiera, in dem sie der Frage nachgeht, inwieweit die neue polnische Dramatik zwischen Tradition und Moderne steht. Vorhang auf!