What if one half of a pair of twins no longer wants to live? What if the other can't live without them? This question lies at the heart of Jente Posthuma's deceptively simple What I'd Rather Not Think About. The narrator is a twin whose brother has recently taken his own life. She looks back on their childhood, and tells of their adult lives: how her brother tried to find happiness, but lost himself in various men and the Bhagwan movement, though never completely. In brief, precise vignettes, full of gentle melancholy and surprising humour, Posthuma tells the story of a depressive brother, viewed from the perspective of the sister who both loves and resents her twin, struggles to understand him, and misses him terribly.
Jente Posthuma Book order (chronological)
Jente Posthuma crafts narratives that delve into themes of isolation and the search for identity, often employing autobiographical elements to explore the intricacies of human connection. Her prose is marked by keen introspection and a lyrical quality that draws readers into the inner lives of her characters. Posthuma investigates existential questions that resonate with contemporary audiences, capturing the quiet loneliness that lies beneath the surface of everyday life. Her work is characterized by its raw honesty and a profound understanding of the human psyche.
Mensen zonder uitstraling
- 173 pages
- 7 hours of reading
De stuurloze hoofdpersoon van 'Mensen zonder uitstraling' leeft in de schaduw van haar moeder, een ontevreden actrice. Haar vader is hoofd van een psychiatrische inrichting. Psychopaten en depressieven raadt hij aan hun bezigheden in afgepaste tijdsblokken in te delen, zodat ze meer controle krijgen over hun bestaan. Zijn eigen dochter geeft hij hetzelfde advies, zodat haar leven weer ‘behapbaar’ wordt. Dat woord gebruikt hij graag. Dan overlijdt plotseling haar moeder en blijven vader en dochter met zijn tweeën over. Elke avond speelt vader patience op zijn computer en eet hij staande aan het aanrecht een pak magnetronpannekoeken. Zij houdt zich op met pyromanen, pedofielen, garagehouders, schrijvers en masseurs en probeert krampachtig iets van haar leven te maken. In droogkomische stijl schetst Posthuma een caleidoscopisch portret van een gemankeerde familie – normale mensen in een absurd universum, of andersom.