Mam na imię Dunkel. Jestem Dunkel. Posłuchaj mojej opowieści, która nie będzie łatwa ani przyjemna. Zabiorę cię tam, gdzie nie chcesz iść, ale musisz. Słuchasz? Jestem twoją ciemnością. Poznasz mnie, a potem poznasz siebie. Przeniosę cię na Dolny Śląsk, do roku 1945, gdzie zobaczysz, jak wszystko się kończy i zaczyna. Poznasz Franię, Franciszka, Kazię i Władka – tych, których już nigdy nie zapomnisz. Chodź ze mną, będzie ciemno, chwyć mnie za rękę. Dunkel to jedna z najbardziej przerażających i fascynujących książek, jakie czytałam. To pięknie napisana opowieść o ciemności w nas. Jeśli to horror, to w stylu Łukasza Orbitowskiego, nie Deana Koontza. Nowa powieść Jakuba Bielawskiego zabiera nas na powojenne Ziemie Odzyskane, w czasy, gdy kształtował się nowy świat, ale przede wszystkim w międzypokoleniowy mrok, który dziedziczymy. Dunkel otwiera w naszych sercach miejsca, o których wolimy nie pamiętać. Bielawski maluje swoją opowieść odcieniami czerni, krzycząc każdym zdaniem jak najlepsza blackmetalowa pieśń. Jeśli nie lękacie się ciemności i rodzinnych historii, to jest to powieść dla was. Radek Rak zauważa, jak Bielawski buduje gęsty nastrój, wzbudzając atawistyczne lęki, a Dunkel zostanie z wami jeszcze dłużej.
