Dwie młode kobiety z dramatycznymi losami, żyjące w przedwojennej i wojennej Warszawie, ale na różnych planetach. Maryla Wetlińska, zamożna i szczęśliwa, spodziewa się dziecka, podczas gdy Debora Leman, związana z żonatym mężczyzną, wie, że nie stworzy prawdziwego domu. Ich drogi krzyżują się tuż przed wojną, gdy Maryla mdleje na ulicy, a Debora, pielęgniarka, udziela jej pomocy. W 1942 roku Debora, uciekając z getta, staje w progu domu Wetlińskich, zmuszając Marylę do podjęcia decyzji o ryzyku, by uratować obcą osobę. Powieść bada męskie i żeńskie wybory, instynkt życia i śmierci, wierność oraz zdradę, będąc pierwszą częścią trylogii o warszawskich rodzinach w dwudziestoleciu, czasach wojny i PRL. Wierność jest kluczowa dla zaufania, a bez niego nie ma trwałych więzi. Jednak w obliczu zagrożenia życia, zachowanie wierności staje się trudne. Już w prologu jedna z bohaterek zdradza męża, by ratować chorego syna, co skłania do refleksji nad jej decyzjami w nadzwyczajnych okolicznościach. Bohaterowie zdradzają, a pisarz ma przywilej przekraczania granic, których nie chciałby naruszyć w swoim życiu.
