Niniejsza rozprawa stanowi zalążek rozważań nad twórczością Zygmunta Krzyżanowskiego, która, mimo wysokiej wartości literackiej i filozoficznej, nie doczekała się szerokiego opisu w polskim literaturoznawstwie, a wiele tekstów nie zostało przetłumaczonych na język polski. Nawet w literaturoznawstwie rosyjskim brakuje monografii z całościową analizą jego dorobku. Głównym celem jest wypełnienie tej luki oraz popularyzacja jego twórczości. Największym walorem pisarza jest wewnętrzna spójność, realizowana w dwóch płaszczyznach: tekstu i rozbudowanych rozważaniach filozoficznych. Powiązanie tych elementów oraz dekonstrukcja z zastosowaniem różnorodnej metodologii ujawniają przełomowość myśli Krzyżanowskiego, który, podobnie jak Franz Kafka i Jorge Borges, antycypuje nowe prądy. Uniwersalizm jego dzieł objawia się w intelektualnej plastyczności, umożliwiającej różnorodne interpretacje i odkrywanie nowych sensów. Mimo że może to brzmieć pretensjonalnie, wierzę, że książka przyczyni się do powrotu Krzyżanowskiego do istnienia i popularyzacji utworów autora, który przez całe swoje trudne życie był literackim niebytem, pracując na swoje bycie. Od Autora.
