Nowy tom poetycki wrocławskiej poetki, autorki powieści dramatów. „Wiersze o pojęciach Agnieszki Wolny-Hamkało są poetycką refleksją nad sprzecznością samej poezji w jej relacji do myślenia. Wiersze te ukazują zmysłowość pojęć, to ucieleśnienie języka, tę ogólność zstępującą w konkret” (Bartosz Wójcik)
Po opublikowanych w 2020 roku Zerwanych rozmowach wyborze wierszy, który stanowi podsumowanie dotychczasowej twórczości poetyckiej Agnieszki Wolny- Hamkało nadchodzi zmiana. Autorka Rastra Lichtensteina bierze w nawias wcześniej stosowane strategie: rozpoznajemy językowe, utopijne abstrakcje, zimne miejskie obrazowanie i swego rodzaju katastrofizm w stylu pulp. Tym razem świat, o którym opowiada, jest rozbity i odwrócony, a chwilowe harmonie, w jakie układa się ziarno rastra, bardziej przypominają raporty mniejszości niż efektowny przegląd kampowych estetyk. To bardzo trudne zobaczyć piękno w porażce codzienności. Jednym ten tom wyda się surowy, niepokojący, inni dostrzegą w nim intensywność poetyckiego poszukiwania.
Poezja Agnieszki Wolny-Hamkało jest obłędnie świetlista, nawet gdy zanurza się w sennej aurze. Jakub Skurtys w posłowiu do wyboru 105 wierszy, zatytułowanego Zerwane rozmowy, ukazuje dwoistość jej twórczości. To liryka, która jest jednocześnie reprezentatywna dla współczesnej poezji polskiej, a zarazem bardzo osobista. Wybór ten, z okazji 20-lecia debiutu autorki, ukazuje jej poszukiwania nowych środków wyrazu, tematów i stylistyk. W zbiorze odnajdziemy poetyckie brzmienia lat 90., echa pokolenia Brulionu oraz nawiązania do klasyków XX wieku, takich jak Wisława Szymborska czy Tadeusz Różewicz. To poezja nowego wieku, aktualna zarówno w środkach wyrazu, jak i poruszanych tematach. Zerwane rozmowy mają charakter jubileuszowy, ale ich celem jest nie tylko uczczenie autorki, lecz także przedstawienie fragmentu historii polskiej poezji. Skurtys, jako jeden z najciekawszych młodych krytyków, umiejętnie kontekstualizuje wybrane wiersze w ramach historyczno-literackich i społecznych, co czyni jego posłowie nie tylko kluczem do interpretacji, ale także przewodnikiem po najnowszej polskiej poezji. Tytuł sugeruje, że autorka jest w nieustannym dialogu z tą tradycją.