Jan Fontijn Book order

Ruim zestig jaar geleden ontdekte Jan Fontijn tijdens zijn universitaire studie Nederlandse taal en letterkunde het werk van Stendhal. Hij deed die ontdekking toen hij het werk van Du Perron las, die enthousiast over de Franse auteur schreef. Ook na zijn universitaire studie bleven de persoonlijkheid en het literaire werk van Stendhal Fontijn boeien, zoals niet alleen zijn boeken Opgebouwd uit hetzelfde (2011) en Moederskinderen (2019) bewijzen, maar ook zijn nieuwste boek. In Stendhal. Een zwervende gelukzoeker komen het leven en werk van Stendhal ruim aan bod, zoals Stendhals fascinatie voor Napoleon en voor de inwoners en de kunst van Italië, die door Stendhal in boeiende reportages vaak lovend werden beschreven. Veel kritischer zijn de reportages van zijn reis per calèche door Frankrijk in Mémoires d’un touriste.In een afzonderlijk hoofdstuk analyseert Fontijn de romans van Stendhal. Uitvoerig gaat hij in op Stendhals opvattingen over de vrouw en de liefde, zoals deze in De l’amour beschreven zijn en door Simone de Beauvoir van commentaar zijn voorzien. Stendhal. Een zwervende gelukzoeker is een persoonlijk boek over belangrijke facetten van Stendhals leven en werk.

Jan Fontijn ervaart een schok van herkenning bij Stendhals emotionele beschrijving van de dood van een moeder, wat hem doet terugdenken aan zijn eigen hechte band met zijn moeder en het trauma van haar verlies. Deze ervaring inspireert hem om de afgelopen jaren te onderzoeken hoe prominente mannelijke schrijvers hun relatie met hun moeder hebben beleefd en beschreven. In 'Moederskinderen' schetst hij helder de hoogte- en dieptepunten van de moeder-zoonrelatie. Fontijn behandelt zowel buitenlandse auteurs zoals Paul Léautaud, Michel Houellebecq, Baudelaire, Nietzsche, Rilke en Proust, als Nederlandstalige schrijvers zoals Gerard Reve, Herman Gorter en Maurice Gilliams. De term 'Moederskinderen' verwijst naar de schrijvers wiens leven en werk sterk beïnvloed zijn door moederliefde of het verlangen daarnaar. Hun vaak ontroerende en pijnlijke relaties met hun moeders worden door Fontijn verbonden met zijn eigen ervaringen. Hij legt uit dat de dominante rol van de moeder vaak te verklaren is door de afwezigheid van de vader door overlijden of scheiding, zoals bij Baudelaire en Gide. Daarnaast zijn er schrijvers zoals Jean Genet en Gérard de Nerval, die hun moeder nooit gekend hebben en onder dat gemis lijden. Het boek eindigt met een schets van de visie van psychiaters zoals Freud op de moeder-zoonrelatie.