Emil Ludwig Books

Otto von Bismarck was more than a politician and a leader: he was the single driving force that turned the disparate states of Germany into one cohesive empire. He then went on to lead Germany and the rest of Europe into an age of political peace that lasted from 1871 until the outbreak of World War I. Under his influence, Germany thrived. Bismarck’s use of statesmanship to fight for the interests of his country was legendary. As one of the most influential and powerful individuals in his country’s history, Bismarck became a symbol of leadership and pride for German nationalists. The historical conception of him was as the “Iron Chancellor,” an unbending and untouchable figure. In his landmark biography of the man of “blood and iron,” Emil Ludwig rejects the pedestal that history has placed Bismarck upon, and instead seeks a historical and psychological understanding of the chancellor “as he really was, and not as distorted by worship.” Bismarck was not merely a hard and calculating statesman, but a man ruled by pride, courage, and hatred. To fully comprehend the actions this enigmatic and important character, we must first understand his feelings, his motivations, and his private life. Beginning with Bismarck’s childhood and delving more fully into his early life than any other work, Ludwig’s landmark volume is invaluable in understanding the forces behind one of the most influential men in modern history.

Set in the Palazzo di Venezia during March and April 1932, this book captures a series of candid conversations between the author and Mussolini, conducted in Italian and recorded in German. The dialogues reflect Mussolini's thoughts, carefully checked by him, and include anecdotes from Roman life. The author acknowledges influences from Margherita Sarfatti's biography while focusing solely on the direct exchanges, providing an intimate glimpse into the mind of the Italian leader during a pivotal historical period.

Niniejsza książka to próba przedstawienia czysto historycznego życiorysu Jezusa z Nazaretu, Jezusa człowieka, nie Chrystusa Zbawiciela. Autor nie dotyka teologii, która przyszła później i która jest mu obca; opowiada on tę historię raczej tak, jakby nic nie wiedział o światowych następstwach życia Jezusa, ponieważ i Jezus ani o nich wiedział, ani ku nim zmierzał. Obraz tego człowieka trudny jest do namalowania. Chodzi o opisanie męża, o którym do trzydziestego roku jego życia nie wiemy prawie nic, nie znamy nawet jego rysów, tego zwierciadła serca, a następnie na przestrzeni jakichś dwóch lat aż do jego przedwczesnej śmierci spotykamy tylko sprzeczności. Albowiem cztery jedyne dokumenty, a mianowicie ewangelie, przeczą sobie wzajemnie i spotykają się z przeczeniem nielicznych źródeł pozachrześcijańskich; a więc nawet ten skromniutki materiał, który po wyłączeniu powtórzeń liczy zaledwie jakieś pięćdziesiąt stron druku, trzeba poddać osobnej rewizji. Pewnego nie ma nic, prócz początku i końca, chrztu i procesu. Między tymi dwoma punktami mieści się wszystko, nieuporządkowane. Niemal wszystkie sprzeczności mieszczą się w poprzestawianiu opowiadań; ale gdy się je uporządkuje psychologicznie, to wszystko staje się logiczne. Dopiero wówczas zaczynamy rozumieć oba wielkie okresy życia Jezusowego: pokorny, radośnie nauczający i mesjanistyczny, samowiedny. Gdy w sposób naturalny jeden okres następuje po drugim, to charakter Jezusa zostaje wyzwolony ze swoich sprzeczności i wykazuje rozwój ludzki i prosty.

Dzieje Stanów Zjednoczonych są dla europejskiego czytelnika fascynujące, różniące się od historii państw europejskich. Nasza wiedza o historii USA, często ograniczona do szkolnych lekcji, jest fragmentaryczna. Zdumiewa, że kraj o wysokim poziomie technicznym, ekonomicznym i społecznym, zaledwie 150 lat temu był w trakcie brutalnej wojny domowej, której celem było zniesienie niewolnictwa. Aby zrozumieć Amerykę, kluczowe jest poznanie Abrahama Lincolna, który przez blisko 25 lat praktykował jako adwokat, zdobywając wiedzę społeczną i umiejętność rozumienia ludzkiej psychiki, co wyróżniało go jako prezydenta. Lincoln budził sympatię, był tolerancyjny, ale również niezłomny, gdy to było konieczne. Jako prezydent pisał odręcznie listy kondolencyjne do rodzin poległych żołnierzy i samodzielnie pracował przy telegrafie. Wyznaczył Stanom Zjednoczonym kierunek, w którym „przyszłość musi opanować chłodny rozum, skrupulatnie wszystko obliczający”. Choć taka polityka nie budziła entuzjazmu, USA podążyły tą drogą, choć z różnymi zakrętami. Ciekawe, jak oceniłby to dziś Abraham Lincoln?