Hanna Krall Books

Die Autorin hat das vorliegende Werk als den Abschluss eines Zyklus von Erzählungen bezeichnet, der die Verflechtung jüdischer, polnischer und deutscher Schicksale im Kontext des Krieges zum Gegenstand hatte.Man kann das Buch auch wie das Tagebuch der polnischen Schriftstellerin lesen - geschrieben mit größter Zurückhaltung - und dadurch umso bewegender.

Sie fanden sie in den Büschen, an den Gleisen, über die der Zug fuhr, oder an den Ghettomauern, oder sie wurden ihnen einfach in den Arm geschoben. Polnische Familien nahmen jüdische Kleinkinder bei sich auf, verbargen sie vor der Verfolgung und gaben ihnen eine polnisch-katholische Identität. Jetzt bricht diese Generation polnischer Eltern ihr Schweigen. Und die längst erwachsen gewordenen jüdischen Kinder werden mit dem Geheimnis ihrer Herkunft konfrontiert. Einfühlsam und distanziert zugleich, hartnäckig und abwartend entlockt Hanna Krall den Menschen ihre verschlungenen Biographien. Brillante, lakonische und doch zutiefst beeindruckende Erzählungen, die sich mit feinem Gespür auf dem schmalen Grat zwischen Literatur und Reportage bewegen.

Nowa książka najwybitniejszej polskiej reporterki Nikt nie umie zgłębić tajemnic ludzkiego istnienia lepiej niż Hanna Krall Co łączy przedwojenny żydowski Muranów, stan wojenny i World Trade Center? Synapsy mosty w mózgu między przeszłością i dniem dzisiejszym. Maria Twardokęs-Hrabowska, polska opozycjonistka więziona w 1981 roku za wspieranie strajku, zmaga się z trudną teraźniejszością. W społeczeństwie nieczułym na inność i nieprzygotowanym na to, co odbiega od przyjętej normy, wychowuje cierpiącego na autyzm syna. W jej historii pojawia się także Maria Hrabowska, matka jej męża, która przeżyła piekło II wojny światowej i współczesnego terroryzmu atak na wieże WTC. Czy da się zapomnieć o przeszłości? Jak odnaleźć się w dzisiejszym świecie, w którym liczy się tylko to, co tu i teraz? W Synapsach Marii H. Hanna Krall zadaje wiele trudnych pytań i unika odpowiedzi.

Leipziger Buchpreis 2000 für Hanna Krall. Die 1937 im Warschau geborene Publizistin Hanna Krall hält einen Rekord ganz eigener Art. Jedes ihrer Bücher wurde bisher im Literarischen Quartett besprochen. Und kein geringer als Marcel Reich-Ranicki empfiehlt die große zeitgenössische Erzählerin. Auch in ihrem neuen Buch offenbart sie wieder ihre Meisterschaft, aus Menschenleben Literatur zu machen. Einzelschicksale des Holocaust verbunden mit historischen Ereignissen und biblischen Motiven werden bei ihr zu universellen Gleichnissen. Sie fragt nicht, warum. Sie erzählt, was geschah und was daraus folgt - ohne Pathos. In dieser Einfachheit liegt die Magie und das Bleibende ihrer Geschichten.

„Biała Maria” to opowieść o tym, co „ludzie uczynili ludziom”: donosach, czystkach, wywózkach i morderstwach, ale też o bezinteresownej życzliwości i narażaniu własnego życia dla dobra innych. To literacka przypowieść pokazująca, że na różnych etapach życia jeden człowiek może być zarazem podły i wspaniałomyślny, dobry i zły, odważny i tchórzliwy. Autorka znowu okazuje się mistrzynią poetyckiej kondensacji i precyzji języka. Nikt nie umie zgłębić tajemnic ludzkiego istnienia lepiej niż ona.

Książka, która 40 lat temu została zatrzymana przez cenzurę, jest teraz równie aktualna. Opowiada historię dwóch dziewczynek, które łączy wiek, ale różni los. To opowieść o ciemności i jasności, w której autorka zadaje pytanie, czy sami wybieramy czerń, czy jesteśmy na nią skazani. Krall prowadzi grę z czytelnikiem, myli tropy i rozszczepia losy bohaterów, poruszając najważniejsze tematy z autoironią, aby wielkie słowa nie przysłoniły prawdy. Tworzy współczesną narrację o życiu naznaczonym wyborami i strachem przed ich dokonaniem. To najbardziej awangardowa i autobiograficzna książka autorki, wzbogacona o posłowie dr Natalii Judzińskiej. Rytm prozy to prawdziwy klejnot talentu Krall, a jej styl jest tak esencjonalny, że każde zdanie ma znaczenie. Głównym tematem jest los człowieka uwikłanego w okrucieństwa historii, które przedstawione są jako konkretne relacje międzyludzkie. Lektura tej powieści to podróż przez ciemność w poszukiwaniu jasności, co czyni ją niezwykle wartościową.

»Kinder, ihr tanzt auf einer fremden Hochzeit«, entfährt es einer jüdischen Mutter in der Titelgeschichte mit einem tiefen Seufzer angesichts der kommunistischen Aktivitäten ihrer Tochter. Den Erzählungen von Hanna Krall liegt stets ein authentischer Kern zugrunde, und die Recherchen nach dem Schicksal polnischer Juden haben sie in viele Länder geführt. Immer betrachtet Hanna Krall die Welt durch ein Einzelschicksal, das für sie den Schlüssel zum Kosmos darstellt: jemandes Liebe, Tod und Verstrickung, ein nächster Henker und ein neues Opfer. Aufgrund historischer Ereignisse verlief das Leben der Protagonisten ihrer neuen Geschichten anders als geplant. Inwieweit darin eine Ordnung zu sehen ist, eine blutige und erbarmungslose oder gar eine biblische, bleibt Hanna Kralls literarisches Geheimnis. Zu den Erzählungen: Sechs Wehrmachtsoffiziere (unter ihnen Axel von dem Bussche und Richard von Weizsäcker) schießen 1943 vor Leningrad auf ein Hitlerporträt; in ein osteuropäisches Städtchen ist der Kapitalismus eingekehrt, doch statt des sehnlich erwarteten Sponsors tauchen die Schatten der Vergangenheit auf; 1944, eine Frau täuscht eine Schwangerschaft vor, während sich die tatsächlich Schwangere, eine Jüdin, im Schrank verstecken muss.

Año 1966. Hanna Krall llega a la URSS con el encargo de retratar el mundo soviético. Pero hay un problema: la República Popular de Polonia, donde se publicarán sus reportajes, es una nación aliada y vigila con celo que no se escriba ni se diga nada inapropiado del Imperio rojo. Sus funcionarios velan por detalles como que la palabra leninismo ocupe más espacio en el diccionario polaco que sus vecinas lémur y lenocinio. Quienes se atreven a bromear susurran que sin el visto bueno de la Oficina Principal del Control de Publicaciones y Espectáculos no se puede imprimir ni la etiqueta de unas bragas.Krall, maestra junto con Ryszard Kapuściński de la mejor escuela del reportaje europeo, tuvo que inventarle un doble fondo a la escritura para pasar de contrabando aquello que no se podía decir en voz alta. Hoy podemos leer los reportajes de Al este del Arbat como un retrato nítido del Homo sovieticus o como un pequeño manual sobre cómo escribir en los tiempos de la censura.

In einer meisterhaften literarischen Montage konfrontiert Hanna Krall den stellvertretenden Kommandanten des Warschauer Ghettoaufstandes von 1943, Marek Edelman, mit dem heutigen Herzchirurgen Marek Edelman. Vergangenheit und Gegenwart fließen ineinander, während die Todgeweihten des Ghettos neben herzkranken Patienten des Lodzer Krankenhauses erscheinen. Edelman berichtet mit Distanz und Ironie über das Ghetto, wo er als einer von Vierhunderttausend den Abgrund menschlicher Erniedrigung erlebte. Im April 1943 rief er mit vier Gleichaltrigen den Aufstand im Warschauer Ghetto aus. Trotz der Versuchung, den Kampf der Aufständischen zu glorifizieren, weigert sich Edelman, den Aufstand zu einem Mythos zu machen, der die Demütigung und Vernichtung der Juden verhüllt. Er bleibt kompromisslos den Menschen verbunden, deren Weg zum „Umschlagplatz“ er verfolgt hat und deren Tod er nicht verhindern konnte. Hanna Krall hält der bodenlosen Trauer stand, die in einem Land, das zum Friedhof des europäischen Judentums wurde, besonders präsent ist. Viele Passagen des Buches gehen über den dokumentarischen Wert eines persönlichen Berichts hinaus und werden zu einem Kommentar der „condition humaine“.