Choroba na śmierć

More about the book

Świadomość bycia człowiekiem uwięzionym w grzechu i potrzebującym łaski Bożej stanowi fundament myśli Kierkegaarda. W tej pracy na nowo przemyślane jest istota grzechu z perspektywy jego egzystencjalnego myślenia. Kierkegaard rozwija swoją naukę o jaźni w relacji do Boga i samego siebie. Człowiek jest przeznaczony do bycia duchem. Uzależniając się od swojego losu w tym świecie, znajduje się w złamanej, sprzecznej relacji do swojej duchowej przeznaczenia. Ta rozpacz, jako zakłócenie relacji z Bogiem, uważana jest za prawdziwy grzech. Kierkegaard wyprowadza zróżnicowany schemat różnych rodzajów rozpaczy, w których los człowieka jako istoty duchowej się rozwija. Tylko wiara w przebaczającą łaskę Bożą może go uwolnić. Praca ta jest istotnym wkładem w filozofię religii i stanowi głęboką osobistą konfesię autora, odzwierciedlającą jego kryzys młodzieńczy. Celem tekstu jest duchowe wsparcie czytelnika w zrozumieniu, jak rozpacz go dotyka, aby znaleźć drogę do jej przezwyciężenia.