Bohdan Urbankowski Books

Tadeusz Borowski, poeta, wraca z piekła obozu zagłady. Witają go przyjaciele, zapraszają przedstawiciele władz, z przekonaniem włącza się budowę nowej socjalistycznej Polski. Jako dziennikarz obsługuje procesy „antykomunistycznych bandytów”, jako literat spotyka się z czytelnikami różnych miast i pokoleń, nawet współpracuje z wywiadem. Powoli dociera do niego prawda, że trafił znów do łagru - tym razem jako członek załogi obozu. Sowiecki wariant obozu jest lepiej zamaskowany, ludzie nie chodzą w pasiakach, zamiast bunkrów śmierci są cele UB, dla mieszkańców wymyśla się pełne wzniosłych haseł pochody, elity oprawców spotykają się na przyjęciach i balach. W sposób niepostrzeżony cała Polska jest zamieniana w jeden wielki obóz. Wędrówka poety po Polsce to wędrówka po kolejnych kręgach piekła. Symbolem nowej rzeczywistości jest bal u więziennego kata. Poeta traci ostatnią ze swych wiar.

Od tysiąca lat Polska jest potęgą kulturową na kontynencie europejskim. Znakomity pisarz i filozof Bohdan Urbankowski w Gnieździe polskim przegląda wielkie osiągnięcia Polaków w sztuce i historii myśli, podkreślając ich wkład w rozwój cywilizacji łacińskiej oraz idei wolności. Fascynuje go Rzeczpospolita jako przedmurze chrześcijaństwa, zarówno w przeszłości, jak i współcześnie. Autor, będący także poetą, argumentuje, że kultura jest formą wieczności, a twórcy, bohaterowie i wydarzenia istnieją w zbiorowej wyobraźni i mitach. Skupia się na kilkudziesięciu postaciach polskiej historii, odkrywając nieznane aspekty ich życia. Śledzimy burzliwe życie Stanisława Staszica, arcydzieła Jana Matejki oraz poezję Zbigniewa Herberta. Pojawiają się ważne pytania dotyczące wpływu przeszłości na współczesność, w tym roli propagandy i romantycznej filozofii czynu. Historia łączy się z teraźniejszością, a kultura z tradycją, a narrację spaja pamięć narodu. Książkę czyta się z ciekawością, a autor nie stroni od dowcipu, używając ciętego języka. Opowieści wzbogacone są ilustracjami, które wprowadzają w klimat poszczególnych epok i ukazują wyjątkowość rodzimej kultury. To świetny przewodnik dla tych, którzy pragną poznać polską duszę.

Ten rodem z mazowieckiego dworku szlacheckiego artysta mówił sam o sobie – jakże słusznie! – że jest sztuk-mistrzem, a więc twórcą korzystającym z wielu narzędzi: słowa, pędzla, piórka, rylca, a nawet dłuta. W istocie Cyprian Kamil Norwid był artystą tyleż wybitnym, co wszechstronnym. Zostawił po sobie nie tylko wiersze, eseje, dramaty i poematy, ale też grafiki, akwarele, obrazy olejne, rzeźby, a przede wszystkim ponad tysiąc rysunków! „Księga Norwidowa” stara się oddać kunszt i wielowymiarowość sztuki tego nadzwyczajnego twórcy. Choć różnorodny w formie, Norwid niezmienny był w poglądach i upodobaniach. Dzieła swoje podporządkowywał zasadom piękna, a stawiał je w służbie Boga i Ojczyzny. Bacznie obserwował świat; jego twórczość, zwłaszcza rysownicza, jest kapitalnym dokumentem czasów, w których przyszło mu żyć. Czasów dla niego bardzo ciężkich, można powiedzieć nieszczęsnych, tak z powodu niespełnionych miłości, jak i niedocenienia za życia jego sztuki oraz myśli. Zwłaszcza to ostatnie trzeba mocno podkreślić, ponieważ Norwid był prawdziwym myślicielem, na wzór Sokratesa czy Arystotelesa, a nie tylko intelektualnym nowinkarzem. Przenikał duszę człowieka słowem i właśnie myślą, która nie wszystkim była w smak. Jednak do dzisiaj pozostała celna i aktualna. A nawet – z czasem nabiera coraz większej aktualności. Jednym z wybitnych znawców twórczości Norwida jest dr Bohdan Urbankowski (sam poeta i filozof), który w części biograficznej, poprzedzającej wybór poezji, rysunków i grafik, przybliża czytelnikowi zarówno życie artysty, jak i jego twórczość. Czyni to jak zwykle z typowym dla niego znawstwem i polotem. „Księgę Norwidową” uzupełnia 130 ilustracji. Sejm polski ustanowił, w 200-lecie urodzin, rok 2021 Rokiem Norwidowskim.

Marzec ’68 w Polsce owiany jest wieloma mitami. Łączy się go błędnie z buntami młodzieży w Paryżu. Zryw polskiej młodzieży miał charakter niepodległościowy, francuskiej - obyczajowy . Za bohaterów walki z socjalizmem uważa się tych, którzy jak Kuroń czy Michnik chcieli go tylko reformować, co w konsekwencji oznaczałoby tylko sprawniejszą sowietyzację. Polski Marzec był kolejnym niepodległościowym zrywem młodzieży, nawiązującym do tradycji powstań a poprzedzającym „Solidarność”. Jako liderów sławi się byłych działaczy ZMP i ZMS, potomków partyjnych aparatczyków - pomijając, że większość uczestników buntu stanowili nawet nie studenci, lecz robotnicy, rzemieślnicy, nawet uczniowie - przeciwko komunizmowi zbuntowali się po prostu młodzi Polacy. Marzec wylansował też wielu „bohaterów mimo woli” - jak choćby reżysera „Dziadów” Kazimierza Dejmka, który w żaden sposób nie zamierzał stworzyć przedstawienia, które byłoby wołaniem o wolność od Sowietów. Marzec był doświadczeniem pokoleniowym młodzieży, często początkiem trudnej drogi niepodległościowej. Uczestnikami Marca byli m. in. : bracia Kaczyńscy, Irena Lasota, Antoni Macierewicz i Tadeusz Stański z Warszawy, Teresa Baranowska z Katowic, Jerzy Szczęsny i Kazimierz Świegocki z Łodzi, Romuald Szeremietiew z Legnicy, Marek Kośmider z Poznania i wielu przyszłych działaczy „Solidarności”, KPN a nawet KOR-u. Działacze ci często się nie znali, Marzec nie miał jednolitego przywództwa a raczej: każdy musiał być swoim przywódcą, każdy musiał sam wybrać swoja drogę.

Na kartach tej księgi przewijają się wspaniałe postaci z naszej historii, zarówno dawnej, jak i najnowszej. Wśród nich znajdują się znani artyści, myśliciele oraz wielcy wodzowie, tacy jak Chodkiewicz, Żółkiewski, Kościuszko i Piłsudski. Obok bohaterów pojawiają się jednak także zdrajcy, co stanowi ostrzeżenie, szczególnie w kontekście współczesnej Polski. Autor, Bohdan Urbankowski, znany z patriotyzmu i erudycji, łączy wiedzę historyczną z refleksją filozoficzną, pisząc w barwnym i wyrazistym języku. Nie unika nazywania rzeczy po imieniu, oddzielając bohaterów od zdrajców, opierając się na wartościach Dekalogu. Książka jest kontynuacją „Gniazda polskiego” i ma na celu rozprawienie się z kłamliwymi narracjami, które kształtują dzisiejszą wiedzę historyczną. Urbankowski wskazuje na problemy z chrześcijańską tożsamością współczesnych Polaków oraz prostuje wiele kwestii dotyczących bohaterstwa i zdrady. Polska jawi się jako obiekt troski, ale także powód do dumy. Kapitalna szata graficzna potęguje siłę przekazu, czyniąc tę lekturę niezwykle wartościową w kontekście zrozumienia dzisiejszych medialnych narracji.

Artysta z mazowieckiego dworku szlacheckiego, Cyprian Kamil Norwid, określał siebie jako sztuk-mistrza, co odzwierciedla jego wszechstronność. Tworzył nie tylko wiersze, eseje, dramaty i poematy, ale także grafiki, akwarele, obrazy olejne, rzeźby oraz ponad tysiąc rysunków. „Księga Norwidowa” ma na celu ukazanie kunsztu i wielowymiarowości jego sztuki. Mimo różnorodności form, Norwid pozostawał wierny swoim poglądom, podporządkowując dzieła zasadom piękna i służąc Bogu oraz Ojczyźnie. Uważnie obserwował świat, a jego twórczość, zwłaszcza rysunki, stanowi cenny dokument czasów, które były dla niego trudne, pełne niespełnionych miłości oraz niedocenienia jego sztuki i myśli. Norwid był myślicielem, porównywanym do Sokratesa czy Arystotelesa, przenikającym duszę człowieka słowem i myślą, która zyskuje na aktualności. Dr Bohdan Urbankowski, znawca twórczości Norwida, w części biograficznej, poprzedzającej wybór poezji, rysunków i grafik, przybliża życie i dorobek artysty z typowym dla siebie znawstwem. „Księgę Norwidową” wzbogacają 130 ilustracji.

Książka emanuje niezwykłym urokiem, tajemniczością i emocjami, charakterystycznymi dla romantyzmu. Odkrywa mniej znanych poetów, takich jak Alojzy Feliński, Kazimierz Brodziński czy Antoni Malczewski, w cieniu wielkich postaci jak Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki. Wszyscy ci artyści łączy głęboki patriotyzm oraz tragiczne losy, często związane z doświadczeniami bitewnymi i więziennymi. Autor, Bohdan Urbankowski, proponuje szerszą perspektywę, wywodząc polski romantyzm z wcześniejszych czasów i ukazując go jako styl życia oraz sposób postrzegania świata. Twórczość artystyczną osadza w kontekście burzliwych wydarzeń historycznych oraz obyczajów epoki, prezentując ją z erudycją i błyskotliwością. Urbankowski podkreśla różnice między polskim a zachodnioeuropejskim romantyzmem, zaznaczając, że polskość jest kluczowym elementem tej definicji. Lektura polskich romantyków ukazuje ich poświęcenie dla Ojczyzny, kult rycerskiego honoru oraz silną obecność Boga w ich twórczości, nawet w momentach buntu. Kunszt literacki i oryginalność języka sprawiają, że tłumaczenie ich utworów jest niezwykle trudne, a ich przesłanie pozostaje aktualne i poruszające.