Jakub Skurtys Books

W książce autor relacjonuje przesunięcia estetyczne i programowe w ostatnich trzech dekadach, uzupełniając obraz liryki zaangażowanej o neoliberalną, centrową poezję nowego mieszczaństwa. Część pierwsza koncentruje się na twórcach uznanych w późnych latach dziewięćdziesiątych za spadkobierców brulionu, takich jak Śliwka, Sośnicki, Siwczyk i Wolny-Hamkało. Autor bada problemy stabilizowania się wiersza około- i postbrulionowego, który łączy indywidualistyczną perspektywę z apokryficzną tęsknotą za metafizyką. Choć początkowo dawał szansę na uwolnienie głosu od obciążeń etycznych, z czasem stał się wykładnią zachowawczej filozofii klasy średniej. W drugiej części książki autor analizuje poetyckie i krytycznoliterackie konsekwencje politycznego zwrotu sprzed dekady, badając zmiany w formach wiersza oraz ich polityczny potencjał (u Pietrek, Góry czy Taranka). Opisuje również ostatnie spory wokół liryki, dotyczące strategii społecznego angażowania się i uników w krytyce. Autor, Jakub Skurtys, jest krytykiem i historykiem literatury, pracującym na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zajmuje się historią awangardy oraz związkami literatury i ekonomii.

“Wspólny mianownik” to próba opowiedzenia przygód nowej poezji polskiej w ostatniej dekadzie – a ściśle mówiąc poezji roczników 90., 80. oraz późnych 70., do tego poezji wyraźnie wyczulonej na sprawy społeczne, jawnie opowiadającej się po stronie polityczności, zainteresowanej wspólnotowym wymiarem własnego działania. Wrocławski krytyk zebrał tu teksty, które ukazały się wcześniej jako osobne szkice bądź recenzje towarzyszące premierom kolejnych omawianych książek. Dlatego zamiast gruntownych uogólnień książka oddaje głos poszczególnym autorom, ich poetykom i strategiom. Bohaterami zbioru są więc m.in. Tomasz Bąk, Kamila Janiak, Kira Pietrek, Kamil Brewiński, Piotr Przybyła, Ilona Witkowska, Dawid Mateusz oraz wielu innych, wśród których najważniejsze miejsce zajmuje Konrad Góra, poeta, któremu autor towarzyszył w każdym kolejnym tomie.

Dzieci lubią wiedzieć dużo o świecie i wciąż zadają mnóstwo pytań: Dlaczego morze jest słone?, Jak pszczoły znajdują swój ul?, Z czego jest zrobiona tęcza?... Wszystkim wnikliwym badaczom świata (także dorosłym) polecamy ten wyjątkowy zbiór opowieści naukowych. Jego bohaterami są dziewczynki i chłopcy, którym jasnych i obszernych odpowiedzi udziela sympatyczny uczony. Lekko napisane historyjki, często z humorem, zawierają mnóstwo wiedzy o świecie. Każdy z ilustrowanych rozdziałów tej encyklopedii niepodobnej do żadnej innej to wciągająca opowieść i zarazem odpowiedź na kolejne pytania. Ta oryginalna koncepcja sprawia, że chce się czytać tę książkę strona za stroną! Polecamy naszą publikację także nauczycielom doceniającym skuteczność nowoczesnej dydaktyki, według której nauka nie musi być nudna i dla każdego dziecka lubiącego wiedzieć więcej zawsze trzeba mieć w zanadrzu ciekawostkę na interesujący temat.

Dzieci lubią wiedzieć dużo o świecie i wciąż zadają mnóstwo pytań: Dlaczego łodzie nie toną?, Z czego robi się szkło?, Kto wymyślił godziny?... Wszystkim wnikliwym badaczom świata (także dorosłym) polecamy ten wyjątkowy zbiór opowieści naukowych. Jego bohaterami są dziewczynki i chłopcy, którym jasnych i obszernych odpowiedzi udziela sympatyczny uczony. Lekko napisane historyjki, często z humorem, zawierają mnóstwo wiedzy o świecie. Każdy z ilustrowanych rozdziałów tej encyklopedii niepodobnej do żadnej innej to wciągająca opowieść i zarazem odpowiedź na kolejne pytania. Ta oryginalna koncepcja sprawia, że chce się czytać tę książkę strona za stroną! Polecamy naszą publikację także nauczycielom doceniającym skuteczność nowoczesnej dydaktyki, według której nauka nie musi być nudna i dla każdego dziecka lubiącego wiedzieć więcej zawsze trzeba mieć w zanadrzu ciekawostkę na interesujący temat.

Światy nierównoległe. O kobiecych i męskich głosach w poezji ostatnich lat - Jakub Skurtys

„Oddam wiersze w dobre ręce – ogłasza poeta, a Jakub Skurtys przyjmuje. Nie po to jednak, by zatrzymać je dla siebie i wziąć w posiadanie, lecz by ich wysłuchać, wykarmić je i zatroszczyć się o nie, potem zaś – nieco już inne, tycio odmienione – wypuścić w świat” – tak w recenzji wydawniczej anonsuje nową książkę wrocławskiego krytyka Piotr Bogalecki. „Darczyńca…” to jednocześnie rozprawa o wierszach Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego i filozoficzny esej o darze nowoczesnej poezji, a po części także liberacki eksperyment, który wyrasta z myśli postsekularnej, refleksji donacyjnej i chęci przeczytania twórczości autora Dziejów rodzin polskich raz jeszcze – jako językowego dobra wspólnego. Krytykowi od początku towarzyszyły więc następujące pytania: czy liryka jest darem?; czy poezja dzieli nas, czy to my dzielimy ją między sobą?; czy imię własne (idiom) jest rzeczywiście własne, czy raczej nadane, a więc wspólne?; i wreszcie: co to znaczy oddawać i przyjmować wiersz? Trzecia książka Skurtysa jest próbą życzliwej hermeneutyki, zebrania i opisania kolejnych spotkań z poezją „Dycia”, ale nie byłoby jej również bez udziału autora tych liryków – bez jego hojnych gestów i czujnego oka oraz bez podarowanych nam utworów, które ostatecznie złożyły się na opłatkową antologię dwunastu „komunijnych wierszy”.