Tomaso Montanari Book order

Do tysięcy kościołów nie da się dziś wejść, są okradzione i w złym stanie. Jeszcze inne zamieniono w płatne atrakcje turystyczne. Nie wiemy co z tym zrobić, z tymi wszystkimi darami bożymi a zarazem dobrem publicznym: nie ma wizji, perspektywy, inspiracji. Ale to właśnie jest przestrzeń, żeby budować nową, inną, bardziej ludzką przyszłość. Zabytkowe kościoły we Włoszech wzywają nas do zmiany myślenia. Swoim wielowiekowym milczeniem zapewniają nam chwilę wytchnienia od codziennego chaosu. Swoim darmowym dostępem zaprzeczają naszej wierze w prawa rynku. Swoim otwarciem dla wszystkich stawiają czoła naszej obawie przed innością. Swoim wspólnotowym wymiarem sprzeciwiają się naszemu egoizmowi. Samym tym, że są w swojej esencji miejscami publicznymi nie pozwalają na prywatyzację wszystkich aspektów naszego życia jako jednostek i jako społeczeństwa. Swoją obecnością rzucają wyzwanie naszej nieobecności. Swoim żywym udziałem w przeszłości obnażają dyktaturę teraźniejszości. Swoim ubóstwem, swoim opuszczeniem, świadczą przeciwko religii sukcesu. Możemy oczywiście zdecydować, że one także te szczególne miejsca, które przybyły do nas z przeszłości będą musiały ugiąć się pod naciskiem współczesnego ujednolicenia myślenia. Możemy też spowodować, że będą żyły po to, żeby pomóc nam także zmienić swoje życie.

Dalle mura etrusche ai writers contemporanei, passando per artisti come Michelangelo e Goya, Tomaso Montanari esplora il ruolo civile della bellezza nell'arte. La sua narrazione, rigorosa e coinvolgente, trasforma la storia dell’arte in un racconto delle nostre vite quotidiane. Qui, Giuseppe tiene in braccio Gesù neonato non come un santo, ma con l'imbarazzo di un neopapà. Paolo III, ritratto da Tiziano, rivela l’orrore del potere, mentre Botticelli esprime la malinconia dei migranti privati della libertà. Italo Calvino ha scritto che "la fantasia è un posto dove ci piove dentro", e il Pantheon, con la sua cupola aperta, è un luogo simile, dove sole, pioggia e neve si mescolano. Durante la Pentecoste, i pompieri fanno cadere petali di rosa, creando un'atmosfera magica. Entrando nel Pantheon, ci si incontra con Adriano, Apollodoro, dèi, santi e artisti, vivendo un'esperienza di connessione con tutte le generazioni passate e future. Questo monumento diventa un ponte tra il passato e il futuro, una nave pirata che sfida il tempo e la storia, finché la luna non si spegnerà.