Spośród wielu ludów Galii, Belgowie wyróżniają się jako najbardziej wojowniczy. Ich męstwo w oporze wobec Rzymian wynikało z nieustannych walk z germańskimi plemionami oraz braku kontaktów z cywilizacją śródziemnomorską, co przyczyniło się do ich twardego charakteru. Gajusz Juliusz Cezar, który prowadził z nimi ciężkie boje, podkreślał, że Belgowie rzadko mieli do czynienia z towarami, które mogłyby osłabić ich męskość. Konflikt zbrojny Belgów z Rzymianami, będący częścią wojny galijskiej, zasługuje na szczegółowe omówienie ze względu na intensywność walk. Belgowie jako pierwsi w Galii stawili opór legionom rzymskim, co miało miejsce w drugim roku wojny, gdy przedłużająca się obecność rzymskich żołnierzy zaczęła ich niepokoić. W 57 roku doszło do bitwy nad rzeką Sabis z plemieniem Nerwiów, gdzie armia rzymska niemal poniosła klęskę. W 54 roku Belgowie zbuntowali się przeciwko Rzymianom, zadając im największą klęskę w czasie całej wojny, gdy legiony przegrały w kraju Eburonów. Król Ambioryks stał się osobistym wrogiem Cezara, który z determinacją próbował go schwytać. Dwa niewielkie plemiona belgijskie, Morynowie i Menapiowie, opierały się Rzymianom najdłużej.
