Ryszard Jasiński Books

Pierwszą nagrodę przyznaliśmy Ryszardowi Jasińskiemu za powieść niewidzialna władza, której nie da się łatwo sklasyfikować. To ekspresja pomysłów, przesiąknięta specyficznym poczuciem humoru, które ośmiesza wzniosłość romantycznych wieszczów i polskie przywiązanie do tradycji. Książka szydzi z polityki i jej pustego blichtru, będąc literacką walką z zniewalającą formą, nawiązując do gombrowiczowskich inspiracji. Jasiński swobodnie żongluje konwencjami, tworząc gatunkowy kolaż, w którym dramat, poezja i proza przenikają się. Imituje różne style literackie, demaskując ich stylowość. Akcja rozgrywa się w mózgu autora, co sprawia, że wszystko może się zdarzyć. Proza jest doskonale napisana, co z pewnością przyciągnie zarówno zwolenników, jak i przeciwników, ponieważ postmodernizm nie każdemu przypada do gustu. Jasiński przekonał nas do siebie, co wpłynęło na nasz werdykt. Fragment książki ukazuje surrealistyczną scenę, w której narrator budzi się w obcej kuchni, otoczony niepokojącymi dźwiękami i niejasnymi sytuacjami, co podkreśla atmosferę tajemniczości i niepokoju.

Tuplice to kraina idealnie ulepiona, z licznymi antropogenicznymi akwenami, takimi jak Polny, Gajówka, Długi czy Księżycowy, rozciągającymi się wzdłuż osi północ-południe. Od zachodu znajdują się stawy nr 1, nr 2, nr 3 (Tartaczny), a najdalej położony Staw Wielki sąsiaduje z sosnową wydmą. Lasy otaczające Tuplice tworzą północny kraniec Łuku Mużakowa, geologicznej formacji powstałej tysiące lat temu przez ogromny lód. Nysa Łużycka dzieli morenę na dwie części. Ręka ludzka uzupełniła rzeźbę, a pokopalniane wyrobiska wypełniły się wodą o różnorodnych kolorach, zależnych od mineralnego dna. Autor, z aparatem fotograficznym, wędruje po sarnich i zajęczych ścieżkach, słuchając opowieści stawów, mgieł i brzóz. Te historie, pełne dziwacznych postaci i fantastycznych zdarzeń, przyjmują formę prozatorskiej ballady, groteski czy bajki. Każdy tekst jest odrębną całością, jednak tworzy spójną narrację, zachęcającą do eksploracji Tuplic i Łuku Mużakowa. Autor pragnie, by czytelnik wybierał teksty według uznania, co może skłonić go do odwiedzenia tej malowniczej krainy. W opowieści pojawia się również tajemniczy starzec, który wymienia mózg narratora, wprowadzając elementy surrealistyczne i refleksje na temat tożsamości.