Mirosław Dzień w swojej publikacji przedstawia dziesięć esejów kulturowych, które diagnozują myślenie w czasach zarazy, analizując jego zmiany oraz kierunki. Autor, zamiast przyjmować rolę obiektywnego badacza, staje się współuczestnikiem kulturowych przemian, co nadaje jego tekstom osobisty wymiar. W jednym z esejów ogłasza koniec postmodernizmu i krytykuje agresywny liberalizm. Eseje są nie tylko intelektualną reakcją na pandemię i jej objawy, ale także literackim świadectwem myślenia wobec globalnej katastrofy. Dzień interpretuje pandemię w kontekście chrześcijańskim, starając się wyjść poza powierzchowne analizy związane z COVID-19. Zadaje pytania o sens wydarzeń oraz stara się na nie odpowiedzieć, diagnozując skutki odwrotu ludzkości od Transcendencji. Z przenikliwością omawia moralne konsekwencje dehumanizacji kultury, wskazując, że nowoczesny liberalizm, zniekształcając prawdę, promuje „wolność”, która prowadzi do nowego niewolnictwa. Konteksty biblijne, teologiczne oraz odniesienia do literatury i filmu wzmacniają autentyczność i siłę przekazu Dzienia.
