W historii wojskowości wojna rosyjsko-japońska lat 1904-1905 zajmuje szczególne miejsce z powodów politycznych i militarnych. Była to pierwsza w tej epoce zwycięska konfrontacja państwa azjatyckiego z mocarstwem europejskim, której przyczyną była ekspansja i walka o nowe strefy wpływów. Z militarnego punktu widzenia stanowiła wstęp do I wojny światowej, angażując znaczne siły z obu stron i prowadząc do rozwoju działań na niespotykaną dotąd skalę. Konflikt ten miał kluczowe znaczenie dla wojen morskich, wyznaczając koniec epoki pary i żelaza. Po wojnie nastąpiła rewolucja w budownictwie okrętowym, co zaowocowało nowymi klasami okrętów i innowacjami technicznymi. Doświadczenia wojenne potwierdziły zasadność budowy pancerników nowej generacji, wyposażonych w jednolitą artylerię głównego kalibru (all-big-gun battleship). Różnice jakościowe między nowymi pancernikami a starszymi były tak znaczące, że te drugie szybko straciły na znaczeniu. Autor, w bogato ilustrowanej pracy, poświęca dużo uwagi operacjom morskim, przedstawiając je w kontekście działań lądowych. Szczegółowo omawia również genezę wojny, jej następstwa oraz aspekt ekonomiczny, a także klasy okrętów i morską sztukę wojenną obu stron. Ważną rolę odgrywają załączniki, w tym wykaz flot uczestniczących w konflikcie.
