Celem książki jest analiza procesu modernizacji Polski po 1989 roku, uwzględniająca główne narracje obecne w zbiorowej świadomości i życiu publicznym. Różne ideologie i szkoły myślenia kładą nacisk na odmienne wartości, cele oraz metody w politykach publicznych. Autor bada przemiany w Polsce w kontekście trzech głównych opowieści: neoliberalnej, narodowo-konserwatywnej i progresywnej. Krytykując mankamenty dwóch pierwszych, omawia również trudności związane z wyłanianiem się alternatywnej narracji. Kluczowe pytania dotyczą głównych narracji w krajowym dyskursie i ich wpływu na procesy modernizacji w ostatnich 30 latach. Jakie wartości i zasady powinny kierować tymi procesami? Czy projekt modernizacyjny z końca lat 80. i 90. XX wieku jest przede wszystkim zadaniem ekonomicznym, narodowym czy socjalnym? Jakie priorytety powinny dominować: indywidualna wolność, narodowa tożsamość czy społeczna równość? Która narracja okazała się najbardziej wpływowa i dlaczego? Jak te narracje oddziaływały na kierunek oraz dynamikę zmian społecznych, ekonomicznych i politycznych, a także jak się komunikowały i ścierały ze sobą?
