Autorka stawia pytanie o to, jak w polszczyźnie odpowiadamy na pytanie o rozstrzygnięcie. Analizuje genezę wyrażeń, które służą do potwierdzania, zaprzeczania lub wyrażania niepewności. W polskim zasobie leksykalnym istnieje wiele jednostek, które pełnią te funkcje, obok podstawowych, takich jak "tak", "nie" i "chyba". Materiał badawczy pochodzi zarówno ze źródeł dawnych, jak staropolskie dramaty i słowniki historyczne, jak i współczesnych, głównie z Narodowego Korpusu Języka Polskiego. Takie podejście umożliwia uogólnienia dotyczące polszczyzny w szerszym kontekście. Opisany zbiór wyrażeń, choć nie jest kategorią w sensie językoznawczym, pełni określoną funkcję w komunikacji i pozwala na stworzenie charakterystyki semantycznej jego podzbiorów. Funkcja wyrażenia jest kluczowa dla jego przynależności do opisywanego zbioru. W literaturze językoznawczej dotychczas skupiano się na strukturze i funkcji pytań, natomiast brakowało prac dotyczących odpowiedzi. Monografia porusza także istotne problemy metodyczne i metodologiczne w językoznawstwie historycznym, wskazując, jak prowadzić badania diachroniczne w obliczu braków materiałowych. Książka wpisuje się w zainteresowanie metatekstowym poziomem języka, który jest kluczowy dla komentowania rzeczywistości i wyrażania przekonań.
