W książce przedstawione są losy polsko-żydowskich psychoanalityków, psychiatrów i ich pacjentów w czasie II wojny światowej i Zagłady. Niektórzy zostali zamordowani, inni wyemigrowali, a nieliczni, którzy przeżyli, pozostali w kraju. W dialogu polskich i niemieckich historyków, filozofów oraz psychiatrów poruszane jest, jak współczesne społeczeństwo w Polsce zmaga się z traumami tego okresu: Zagładą Żydów, zniszczeniem mieszczaństwa i inteligencji, skutkami przesiedleń po wojnie oraz prześladowaniami stalinowskimi. Zastanawiają się, czy te traumatyczne doświadczenia zostały przepracowane. Destrukcyjne efekty traumy związane z zabijaniem, byciem świadkiem, utratą bliskich oraz poczuciem winy i wstydu wciąż trwają, ukryte za narracjami obronnymi i milczeniem, które są nieświadomie przekazywane kolejnym pokoleniom. Nieprzepracowana trauma przeradza się w strach i agresję wobec inności. Mimo upływu ponad siedemdziesięciu lat, polskie społeczeństwo wciąż stoi przed wyzwaniem kulturowym, musząc zmierzyć się z mitami o heroizmie i byciu jedynie ofiarą, które kształtowały tożsamość narodową. Psychoanaliza może odegrać kluczową rolę w pobudzaniu krytycznego myślenia, umożliwiając przejście przez proces żałoby.
