„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa” – przypomina św. Hieronim. Czytanie Biblii, obok liturgii, stało się fundamentem odnowy posoborowej, powracając do najstarszej tradycji duchowej. Duchowość Izraela opierała się na stałym kontakcie z Pismem Świętym, co kształtowało również Pana Jezusa. Choć nie był wykształconym rabinem, doskonale znał Słowo Boże, co budziło podziw w Ewangeliach. Znajomość tekstów Pisma była podstawowym elementem wykształcenia każdego Izraelity. Czytanie i komentowanie Biblii stanowiły fundament cotygodniowej liturgii w synagodze. Jezus, w dniu szabatu, udał się do synagogi, gdzie czytał z księgi proroka Izajasza. Apostołowie, w tym św. Szczepan i św. Piotr, również wykazywali się głęboką znajomością Pisma, co potwierdzało wypełnienie proroctw w Osobie Jezusa. Dzieje Apostolskie wskazują, że czytanie Pisma i Eucharystia były osnową liturgii chrześcijańskiej, co trwa do dziś. Wiara rodzi się z tego, co się słyszy, a Słowo Boże oświetla sens Eucharystii. Drugi Sobór Watykański podkreślił znaczenie czytania Pisma Świętego, zachęcając wiernych do sięgania po skarby w Słowie Bożym. Modlitwa powinna towarzyszyć lekturze, aby stała się rozmową między Bogiem a człowiekiem. Niech przez czytanie Pisma Świętego Słowo Pańskie szerzy się w sercach ludzi.
