Długo wyczekiwany tom publicystyki hrabiego Emmanuela Małyńskiego zawiera refleksje na temat sytuacji Marszałka Piłsudskiego, który, podobnie jak mężczyzna zaciągający pożyczkę na wielki biznes, stanął przed wyzwaniem odzyskania przedrozbiorowej Polski. Oczekiwania związane z tym przedsięwzięciem nie spełniły się, a Marszałek znalazł się w trudnej sytuacji, obciążony długiem i nieefektywnym zgromadzeniem, które sam powołał, by stworzyć konstytucję, której nigdy nie zamierzał użyć. To zgromadzenie przypominało bardziej jarmark niż demokratyczny parlament, składając się z intrygantów i Żydów, którzy w większości byli nieznani. Wśród nich znajdował się Grabski, marzący o kraju biedaków, w którym państwo miałoby być jak najbogatsze. Jego program, podobny do socjalistycznego, różnił się jedynie tym, że tolerował małych właścicieli, co może wynikać z faktu, że Lenin również ich tolerował, choć tymczasowo. Ostatecznie różnica między Grabskim a Leninem polegała na braku użycia terminów „tymczasowo” i „wbrew woli”. Myślenie Grabskiego nie odbiegało od idei Kiereńskiego i Czernowa, a on sam zasłużył na miano polskiego Kiereńskiego, co potwierdzali świadkowie początków rewolucji rosyjskiej.
