Postanowiłam przelać na papier swoje wspomnienia, mimo że jest to zadanie trudne, pełne bólu. Czuję, że to mój obowiązek wobec dzieci i historii. Patrząc w przeszłość, widzę moją ciocię Frumę, mądrą kobietę i matkę dwojga dzieci. Obok niej jest mój kuzyn Lusia, bystry i inteligentny chłopak, oraz jego młodsza siostra Betka, urocza dwulatka z loczkami. Pamiętam też ciotkę Donię, pięknie śpiewającą, oraz jej córkę Niusię, zaradną pięciolatkę, a także małego Bena, niemowlę. Lesio, blondyn o mądrych oczach, w wieku sześciu lat już umie czytać. Wspominam nasze wesołe chwile jako wnuki, które były źródłem radości dla dziadka Jakóba Habera, syjonisty marzącego o Ziemi Świętej. Marzył, by młode pokolenie zaznało spokoju, a on sam został pochowany w Jerozolimie. Gdy w 1967 roku stanęłam przed Ścianą Płaczu, myślałam o nim. Patrząc na monumentalny mur, czułam magnetyczną siłę przyciągającą mnie ku niemu. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy procesja bliskich osób przesuwała się przed moją wyobraźnią. Niestety, tylko ja przeżyłam i mogłam przyjechać do ojczyzny przodków sprzed dwóch tysięcy lat, tylko ja mogę opowiedzieć o ich życiu i śmierci.
Lili Chuwis-Thau Book order (chronological)
