Michał Koza, doktor literaturoznawstwa i adiunkt w Katedrze Krytyki Współczesnej na Wydziale Polonistyki UJ, jest stypendystą Fulbrighta oraz laureatem Stypendium Twórczego Miasta Krakowa 2020. W swojej pracy bada związki między etyką a literaturą, proponując nowe spojrzenie na to, jak teksty literackie wpływają na nasze rozumienie tożsamości i granic możliwości. Część metodologiczna książki analizuje różne podejścia do etycznego czytania, nadając pojęciom krytyczny sens, czerpiąc z teorii krytycznej, posthumanizmu i neomarksizmu. Autor zestawia filozoficzne inspiracje z problemami wyobraźni literackiej oraz związkami między fikcją a produkcją tożsamości. W dalszej części omawia etyczne trajektorie w polskiej literaturze po 1989 roku, koncentrując się na indywidualizacji podmiotu i patriarchalnym zawłaszczeniu technik „bycia sobą”. Koza analizuje teksty autorów takich jak Jolanta Brach-Czaina, Szczepan Twardoch, Olga Tokarczuk, Izabela Filipiak, Marcin Świetlicki i Ignacy Karpowicz, sięgając do korzeni problemów w literaturze Nowej Fali. Książka ukazuje ascetyczne, nostalgiczne i nomadyczne wątki etycznej wyobraźni, pozostawiając przestrzeń na dalsze badania i rozwój dyskursów etycznych w kulturze.
