Zabija czas naszej młodości, pozostawiając wspomnienia, zmieniając brutalnie wszystko wokół, a my czujemy się coraz bardziej osamotnieni. Prowadzi nas w końcu do grobu, ale jest uroczy, bo w nim tkwi zabawa dzieci, istota życia, nauki i techniki, choć niewielu się nad tym zastanawia. Rysunek na okładce ilustruje paradoks względnego ruchu obrotowego, gdzie wirujący obserwator nie dostrzega swojego wirowania, tylko czuje siłę wgniatającą go w ściankę cylindra. Widzi natomiast obracający się ładunek elektryczny i zewnętrznego obserwatora, który pod wpływem siły odśrodkowej oddala się od cylindra. Z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora ładunek jest nieruchomy, a wiruje tylko obserwator w cylindrze, co prowadzi do dwóch obiektywnych prawd. Aby zrozumieć przesłanie rysunku, należy zagłębić się w lekturę. Książka zaczyna się od wstępu matematycznego, który wspiera część fizyczną utworu, a matematyka jest przystępna dzięki rysunkom. Autor, magister inżynier elektryk, nie jest zawodowym fizykiem, co pozwala mu na świeże spojrzenie na błędy i pomyłki w nauce. Nie jest filozofem, lecz pragnie ukazać tajemnicę ruchu, spoczynku i grawitacji oraz ich związek z nieskończonością „czegoś”, co jest prawdziwą frajdą.
