Muka to moja spowiedź. Przedwidoki – magiczne opisy miejsca i aury poczęcia przeplatają się z pierwszymi wspomnieniami, przenosząc Czytelnika do dzieciństwa w PRL-u. Chronologia jest pozorna, a czasy i wydarzenia meandrują, ukazując rozrzucone w czasie sceny z życia. Obrazy pamięci są gęsto utkane z realiów epoki, życia krakowskiego osiedla, szkoły oraz artystycznego Krakowa. Nastrój jest nacechowany nostalgią, tęsknotą za minionym i bezwarunkową miłością. Sceny, pozornie beztroskie, z czasem odsłaniają dramat. Opowieść, napisana piękną polszczyzną, jest mądra i poruszająca, zmuszająca do refleksji. Akcenty bliskie sercu autora, takie jak lwowskie migawki, oraz wspomnienia Krakowa z czasów studiów dodają głębi. Fabuła płynie jak ludzka pamięć, zatrzymując się na obrazach, które przenoszą nas do konkretnych miejsc i czasów. Młodszy Czytelnik odkryje czasy minione, znane z opowieści rodziców, a dojrzalsi utożsamią się z głównym bohaterem, wspominając własne dzieciństwo. Muka to także opowieść o dorosłości i o tym, co dzieje się z człowiekiem po usłyszeniu wyroku śmierci. Każdy rozdział to inna historia, tworząca spójną całość, mimo braku wyraźnej chronologii, co pozwala na różnorodne podejście do lektury. To głęboka, introspektywna proza, która na pewno zostanie zapamiętana przez miłośników literatury.
